Związek Żołnierzy WP Zarząd Rejonowy w Słupsku
  Ustawy represyjne
 


Zbieramy podpisy poparcia dla ustawy
Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej FSSM RP
o zmianie ustawy represyjnej

Koleżanki i Koledzy.

Proszę  przy każdej nadarzającej się okazji informować środowisko emeryckie (nasze i "cywilne") oraz znajomych o możliwości złożenia podpisów pod projektem ustawy uchylającej "ustawę represyjną" (w siedzibach Kół  ) - zwłaszcza w trakcie dyżurów, niezależnie od akcji zbierania podpisów przez naszych członków. 

Po raz kolejny przypominam o obowiązku szczególnej staranności przy zbieraniu podpisów :  
- jak ktoś ma dwa imiona w dowodzie, muszą być wpisane obydwa,
- adresy muszą być pełne, a nie w formie skrótów,
- w przypadku pomyłki lepiej wykreślić całą pozycję  i wpisać  ponownie w nowej linii tabeli,
- nie "wjeżdżać" z wpisami  na inne rubryki.

Będziemy bardzo szczegółowo sprawdzani i byle pretekst wystarczy do dyskwalifikacji nawet całej listy.

Dokumenty związane z inicjatywą ustawodawczą można pobrać ze strony Federacji Stowarzyszeń Służb Mundurowych RP: fssm.pl/dokumenty-oiu
a sam wzór listy do zbierania podpisów:
fssm.pl/ckfinder_pliki/files/OIU/3.WYKAZ-Tabela.v2.pdf

Listy z zebranymi podpisami należy dostarczyć do Biura Zarządu Rejonowego Związku Żołnierzy WP w Słupsku
ul. H. Sienkiewicza 20 p. 402
Czas pracy biura: wtorek - środa w godzinach 9.00 - 12.00


Romuald DETMER

Projekt ustawy
Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej FSSM RP
o zmianie ustawy represyjnej


Projekt ustawy – stan na dzień 2 października 2017 r.



USTAWA
z dnia …………………. r.
 
o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennejoraz ich rodzin.
 
Art. 1. W ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz
ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708) wprowadza się następujące zmiany:
1) uchyla się art. 8a;

2) w art.13 ust. 1:

a) dodaje się pkt. 1b w brzmieniu:

„ 1b) okresy służby w charakterze funkcjonariusza w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz.U. z 2013 r. poz. 1388, oraz z 2016 r. poz. 178), na zasadach określonych w art. 15b, z wyjątkiem służby określonej w ust. 2 ˮ.;
 
b) uchyla się pkt. 1c;

3) w art. 13a:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„ 1. Na wniosek organu emerytalnego Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu sporządza na podstawie posiadanych akt osobowych i w terminie 4 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, przekazuje organowi emerytalnemu informacje o przebiegu służby wskazanych funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów. ˮ 

b) w ust. 4 pkt. 2 otrzymuje brzmienie:

„ 2) wskazanie okresów służby w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów ; ˮ

c) ust.6 otrzymuje brzmienie:
 

„6. Do informacji, o której mowa w ust. 1 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. ˮ ;
 
4) art. 13b otrzymuje brzmienie:

„ Art. 13b. Za służbę w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 13 ust.1 pkt. 1b nie uznaje się służby:

1) która rozpoczęła się po raz pierwszy nie wcześniej niż w dniu 12 września 1989 r.,
2) której obowiązek wynikał z przepisów o powszechnym obowiązku obrony. ˮ ;
 
5) uchyla się art. 13c;
 
6) dodaje się art. 15b w brzmieniu:
 
„ Art. 15b. 1. W przypadku osoby pełniącej służbę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt. 1b i która pozostawała w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., emerytura wynosi:
1) 1,3 % podstawy wymiaru - za każdy rok służby w organach bezpieczeństwa państwa w okresie od 22 lipca 1944 do 12 września 1989 r.;
2) 2,6% podstawy wymiaru - za każdy rok służby lub okresów równorzędnych ze służbą, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, 1a oraz pkt 2-4.

2. Przepisy art. 14 i 15 stosuje się odpowiednio.
 
3. Do okresów, o których mowa w art. 13 ust. 1, na żądanie wnioskodawcy, mogą być doliczone w pełnym wymiarze okresy służby w latach 1944-1990 w organach bezpieczeństwa państwa, jeżeli funkcjonariusz udowodni, że przed rokiem 1990, bez wiedzy przełożonych, podjął współpracę i czynnie wspierał osoby lub organizacje działające na rzecz niepodległości Państwa Polskiego.
 
4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, środkiem dowodowym może być zarówno informacja, o której mowa w art. 13a ust. 1, jak i inne dowody, w szczególności wyrok skazujący, choćby nieprawomocny, za działalność polegającą na podjęciu, bez wiedzy przełożonych, czynnej współpracy z osobami lub organizacjami działającymi na rzecz niepodległości Państwa Polskiego w okresie służby w organach bezpieczeństwa państwa w latach 1944-1990. ˮ ;

7) uchyla się art. 15c ;

8) uchyla się art. 22a ;

9) w art. 24:

a) pkt. 1 otrzymuje brzmienie:
 
„1) w razie śmierci albo zaginięcia funkcjonariusza rentę rodzinną wymierza się od renty inwalidzkiej I grupy, jaka przysługiwałaby temu funkcjonariuszowi w dniu śmierci albo zaginięcia, bez uwzględnienia dodatku pielęgnacyjnego; przepis art. 22 ust. 2 stosuje się odpowiednio;ˮ;

b) pkt. 2 otrzymuje brzmienie:
 
„ 2) rentę rodzinną po zmarłym emerycie lub renciście wymierza się od kwoty świadczenia, które przysługiwało zmarłemu, jednakże od kwoty nie niższej niżkwota renty inwalidzkiej II grupy, która przysługiwałaby zmarłemu, z zastrzeżeniem pkt 1bˮ;
 
10) uchyla się art. 24a .

11) art. 41 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„art. 41 ust. 4. Przepisów ust. 1 i 3 nie stosuje się wobec osób, które osiągnęły wiek emerytalny określony w przepisach ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz wobec osóbktórych emerytura stanowi 75 % podstawy jej wymiaru bez uwzględnienia podwyższenia z tytułu inwalidztwa pozostającego w związku ze służbą oraz wobec osób pobierających rentę inwalidzką z tytułu inwalidztwa powstałego wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą lub wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami bądź warunkami służby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze”.
 
Art. 2. 1. W przypadku osób, które w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy mają przyznane świadczenia na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, organ emerytalny właściwy według przepisów ustawy zmienianej w art. 1, wszczyna z urzędu postępowanie w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości świadczeń, o których mowa w art. 15b ustawy zmienianej w art. 1., w terminie 6 miesięcy od daty wejścia w życie niniejszej ustawy.
 
2. Od decyzji ustalającej prawo do świadczeń, o których mowa w art.15b ustawy zmienianej w art. 1 przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego.

3. Wypłata świadczeń ustalonych zgodnie z ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 4 następuje od pierwszego miesiąca po, miesiącu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Art. 3. 1. Do postępowań w sprawie ponownego ustalenia wysokości świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego wszczętych, na podstawie informacji, o której mowa w art. 13a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się art. 15b ustawy zmienianej w art. 1.

2. Do wniosków organu emerytalnego, o których mowa w art. 13a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, które wpłynęły do Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i nie zostały rozpatrzone do tego dnia, stosuje się art. 13a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym.

3. Do postępowań w sprawie ponownego ustalenia wysokości świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego wszczętych na podstawie informacji o przebiegu służby, wydanych na podstawie wniosku organu emerytalnego rozpatrywanego zgodnie z ust. 2, stosuje się art. 15b ustawy zmienianej w art. 1.

4. W przypadku osób, którym ustalono wysokość świadczeń zgodnie z ust. 1 lub 3, organ emerytalny właściwy według przepisów ustawy zmienianej w art. 1, wszczyna z urzędu postępowanie w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości świadczeń, o których mowa w art. 15b, ustawy zmienianej w art. 1.

Art. 4. Ustawa wchodzi w życie z dniem ____________________


----------------------------------------------------------------------------------------------------

UZASADNIENIE
do obywatelskiego projektu ustawy o zmianie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. 2016 r. poz. 708, 2270, z 2017 r. poz. 38, 715).
Z perspektywy minionych kilkunastu miesięcy od uchwalenia ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, po dokonaniu wnikliwej analizy przyjętych w niej rozwiązań prawnych, można stwierdzić bez żadnych wątpliwości, że ignoruje ona fundamentalne zasady konstytucyjne, takie jak zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, ochrony praw nabytych, równości wobec prawa oraz gwarancje należytego zabezpieczenia społecznego osób niezdolnych do pracy i szczególnie potrzebujących. W sposób skrajnie rażący narusza, ugruntowaną w polskim i europejskim systemie prawnym, zasadę nie działania prawa wstecz oraz niestosowania odpowiedzialności zbiorowej.
Ww. ustawa jest kolejnym, jawnie bezprawnym zerwaniem umowy zawartej w 1990 r. między policjantami i funkcjonariuszami służb mundurowych z jednej strony a niepodległym Państwem Polskim. Jedna ze stron tej umowy w pełni się z niej wywiązała, druga natomiast – Państwo Polskie, bez żadnej racjonalnej i prawnie uzasadnionej przyczyny zerwało ją, uznając po kilkudziesięciu latach, że ówczesne ustalenia nie są nic warte, podobnie jak wieloletnia służba tysięcy policjantów i funkcjonariuszy po 1990 r. dla wolnej i niepodległej Ojczyzny. Ten niezrozumiały i nieludzki akt prawny, przyjęty bezkrytycznie przez większość sejmową, bez żadnego powodu wyrządza krzywdę ponad 50 tys. emerytów i rencistów policyjnych oraz ich rodzinom. Okoliczności te, a przede wszystkim praktyczna realizacja postanowień ww. ustawy, tj. doręczanie decyzji drastycznie obniżających świadczenia emerytalne, już spowodowały tragiczne skutki. Odnotowano, nie budzące wątpliwości, przypadki samobójstw i nagłych zgonów, których podłożem był ponad wszelką wątpliwość stan załamania nerwowego i poczucie krzywdy wyrządzonej byłym policjantom i funkcjonariuszom oraz ich rodzinom postanowieniami ustawy represyjnej uchwalonej 16 grudnia 2016 r. w Sali Kolumnowej Sejmu.
Ustawę tą jej autorzy przedstawiają jako tzw. ustawę „dezubekizacyjną”. Jest to określenie czysto propagandowe i z gruntu fałszywe, świadomie wprowadzające w błąd opinię publiczną. Sugeruje ono objęcie działaniem tej ustawy wyłącznie byłych funkcjonariuszy UB, za lata służby przed 1990 r. na rzecz tzw. „państwa totalitarnego”, a więc w odbiorze społecznym ludzi rzekomo niegodnych i zasługujących na „karę” w postaci odebrania im emerytury lub renty. Jest to oczywista nieprawda z cechami manipulacji. Należy przypomnieć, że Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego (od 14 grudnia 1954 r. Komitet do spraw Bezpieczeństwa Publicznego) oraz podległe mu UBP, zostały rozwiązane 28 listopada 1956 r. Oznacza to, ze liczba żyjących funkcjonariuszy z tego okresu, z racji praw biologicznych, musi być znikoma. Natomiast zdecydowana większość policjantów i funkcjonariuszy zweryfikowanych pozytywnie, objętych skutkami tej ustawy, urodziła się w latach pięćdziesiątych. To pokazuje rzeczywisty wymiar propagandy towarzyszącej procesowi uchwalania ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r.
Nowelizowana ustawa daje pierwszeństwo czysto politycznemu rozumieniu pojęcia tzw. „sprawiedliwości społecznej”, która ze sprawiedliwością rozumianą dosłownie nie ma nic wspólnego, przed zasadą domniemania niewinności oraz zasadą wymierzania kary wyłącznie na mocy prawomocnego wyroku sądowego. Po latach okazało się, że lepiej byłoby być zweryfikowanym negatywnie i ułożyć swoje życie zawodowe na nowo, niż po okresie przemian służyć wiernie swojej Ojczyźnie. Dziś wielu policjantów i funkcjonariuszy uważa, że popełniło życiowy błąd. Jako kuriozum należy wskazać fakt, że zgodnie z uchwalonym prawem funkcjonariusz, który popełnił przestępstwo i został wydalony ze służby, a następnie był aktywny zawodowo będzie miał znacznie wyższą emeryturę niż osoby pozytywnie zweryfikowane i przez wiele lat wiernie służące wolnej Polsce.
 
Ustawa używa zradykalizowanego języka quasi-prawnego, który nadaje wprowadzonemu pojęciu „państwo totalitarne” szczególnego znaczenia, które można byłoby określić jako techniczne, gdyby służyło, czego nie czyni, legislacyjnemu dookreśleniu materii oraz gdyby nie miało oczywistego wydźwięku polityczno-ideologicznego, znajdującego się poza sferą prawną. Ustawodawca nie uwzględnił stanowiska przedstawicieli odpowiednich nauk społecznych, dla których wydarzenia roku 1956 stanowiły istotną cezurę czasową w dziejach „Polski Ludowej”, oddzielając okres państwa totalitarnego od okresu państwa oczywiście niedemokratycznego, lecz już nie totalitarnego. Poza tym w ustawie brak jest definicji legalnej pojęcia „państwo totalitarne”, mimo że nakaz zdefiniowania tego określenia, którego znaczenie nie jest powszechnie rozumiane, wynika wprost z § 146 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej".
Podawane przez przedstawicieli obecnego rządu informacje o rzekomo nieproporcjonalnie wysokich emeryturach mundurowych w relacji do emerytur cywilnych nie znajdują żadnego potwierdzenia w informacjach statystycznych. Według oficjalnych danych Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW, średnia emerytura policyjna wszystkich funkcjonariuszy wynosi 2870,84 zł. (netto). Natomiast średnia emerytura funkcjonariuszy dotkniętych pierwszą ustawą represyjną z 2009 r. wynosi 2125,49 zł. (netto) i nie jest żadnym społecznym przywilejem, wziąwszy pod uwagę charakter i uciążliwość służby, a co starają się wmówić społeczeństwu autorzy ustawy. Mimo tych oczywistych faktów w przestrzeni publicznej rozpowszechniane są przez czołowych reprezentantów opcji rządzącej, a w ślad za nimi przez sprzyjające jej media, nieprawdziwe informacje porównujące emerytury wysokich rangą oficerów, a tak naprawdę nielicznych generałów, z emeryturami z funduszu ubezpieczeń społecznych, np. pracowników niewykwalifikowanych. Nie jest prawdą, że świadczenia emerytalne byłych policjantów i funkcjonariuszy, w ramach tzw. „sprawiedliwości społecznej” zostaną sprowadzone do poziomu średniej emerytury z ZUS czyli 1716,81 zł. (netto). Teza ta jest świadomą manipulacją. Drastycznie zmniejszone emerytury i renty zamkną się w przedziale, od około 750 zł. – do 1716,81 zł. (netto), gdzie kwota 1716,81 zł., będzie maksymalną, którą otrzyma jedynie część emerytów i rencistów policyjnych za wiele lat służby po 1990 r. dla wolnej Polski. Stanu tego nie można w żaden sposób określić jako „przywrócenie sprawiedliwości społecznej”, które to określenie jest wykorzystywane przez rządzących jako eufemistyczne nazwanie zemsty i chęci upokorzenia byłych policjantów i funkcjonariuszy.
Okoliczności tworzenia projektu ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…), z punktu widzenia przepisów, które regulują proces ustawodawczy, są wyrazem absolutnej ignorancji prawniczej i braku poszanowania podstawowych reguł legislacji. Rząd, jako projektodawca, złamał w tym zakresie wszystkie podstawowe zasady zapisane w obowiązującym Regulaminie pracy Rady Ministrów, tzn. nie przeprowadził obowiązkowych konsultacji projektu, nie przekazał go do zaopiniowania przez Komisję Prawniczą i nie uzyskał wymaganej opinii Rady Legislacyjnej. Są to tylko niektóre z okoliczności towarzyszące procesowi przygotowania prawa rzekomo realizującego tzw. „sprawiedliwość dziejową” i nie mające nic wspólnego z prawem, ze sprawiedliwością ani też z przyzwoitą legislacją. Abstrahując od meritum, zastosowana „praktyka prawodawcza” sama w sobie narusza zasadę państwa prawnego określoną w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
 
I. Określenie potrzeb i celu ustawy.
Projektodawcy ustawy z 16 grudnia 2016 roku o zmianie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin wskazali w uzasadnieniu projektu (druk sejmowy nr 1061), iż „projektowana ustawa ma na celu wprowadzenie rozwiązań zapewniających w pełniejszym zakresie zniesienie przywilejów emerytalnych związanych z pracą w aparacie bezpieczeństwa PRL przez ustalenie na nowo świadczeń emerytalnych i rentowych osobom pełniącym służbę na rzecz totalitarnego państwa w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r.”. Określenie to celowo wprowadza w błąd, albowiem skutkiem ustawy nie będzie odebranie pozornych przywilejów emerytalnych, ale drastyczne obniżenie emerytur i rent osobom, które w zdecydowanej większości służyły także po 31 lipca 1990 r. na rzecz wolnej Polski. Ustawa z 16 grudnia 2016 r., wprowadzając pojęcie „służby na rzecz totalitarnego państwa”, dla określenia zakresu podmiotowego osób objętych obniżeniem świadczeń, nie uwzględnia w żaden sposób różnorodności i indywidualnego przebiegu ich służby. Ponadto, ustawa nie wskazuje, na czym te przywileje miały rzekomo polegać. Podkreślenia wymaga fakt, że zmiany wprowadzone ustawą z 16 grudnia 2016 roku są kolejnym rozwiązaniem legislacyjnym stanowiącym rażące odstępstwo od zasady ochrony praw nabytych. Ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 24, poz. 145) służyła podobnemu celowi. Ostatnie zmiany, wprowadzone w ciągu krótkiego okresu czasu, ale już po 27 latach od przeprowadzenia zasadniczych przemian ustrojowych w Rzeczypospolitej Polskiej tworzą nowy, kolejny mechanizm obniżania świadczeń emerytalnych i rentowych, poszerzając zarówno katalog osób objętych obniżeniem świadczeń, jak również rodzaje tych świadczeń. Ustawa w obecnym kształcie przybrała charakter skrajnie represyjny, stosując zasadę odpowiedzialności zbiorowej. Żadna z przywołanych ustaw nie przewiduje odpowiedzialności indywidualnej, a wręcz przeciwnie, w sposób premedytowany prowadzi do zbiorowej stygmatyzacji funkcjonariuszy, co wymaga szczególnego podkreślenia, pozytywnie zweryfikowanych i pełniących służbę po 1990 roku dla wolnej i demokratycznej Polski. Należy jednocześnie przypomnieć, że na konieczność indywidualnego, a nie kolektywnego stosowania instrumentów służących rozliczeniu z przeszłością i likwidacji spuścizny po państwie komunistycznym, co dotyczy również instrumentów służących obniżeniu świadczeń emerytalnych przedstawicielom tzw. organów bezpieczeństwa państwa komunistycznego, a jednocześnie na niedopuszczalność ich oparcia o zasadę winy, czy odpowiedzialności zbiorowej, wskazało już wcześniej Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy – Rezolucja nr 1096 z 1996 r. w sprawie środków demontażu dziedzictwa po byłych totalitarnych systemach komunistycznych.
Ustawa z 16 grudnia 2016 roku o zmianie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…), wprowadza definicję „służby na rzecz totalitarnego państwa”, która w sposób irracjonalny obejmuje wiele grup zawodowych, w tym np. lekarzy, techników, tłumaczy, policjantów służby kryminalnej, a także pracowników administracyjnych, takich jak np. sekretarki i magazynierzy. Ustawa ta, w aktualnym brzmieniu, prowadzi do sytuacji, w której jakikolwiek okres służby przed 31 lipca 1990 roku decyduje o drastycznym obniżeniu świadczeń emerytalnych i rentowych, np. słuchaczy i wykładowców szkół podległych ówczesnemu Ministrowi Spraw Wewnętrznych. Nie różnicuje sytuacji osób, które zostały pozytywnie zweryfikowane oraz nie bierze pod uwagę przebiegu kariery zawodowej przed i po 1990 roku. Z pewnością takiemu celowi nie służy art. 8a ustawy, który w sposób dyskrecjonalny umożliwia uznaniowe wyłączenie stosowania restrykcji ustawowych w tzw. „szczególnie uzasadnionych przypadkach”. Ustawodawca nie wprowadził żadnych kryteriów oraz zasad oceny służby pełnionej zarówno przed, jak i po 1990 r. Zignorował całkowicie skutki prawne, jakie wywołała ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. 1990 nr 30,poz. 180 ), z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 1990 nr 30, poz. 179) oraz z dnia 6 kwietnia 1990 r. o urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych (Dz. U. 1990 nr 30, poz. 181). De facto uznał za niebyłe postanowienia art. 133 ustawy o UOP oraz art. 150 ustawy o Policji, które gwarantowały funkcjonariuszom podejmującym służbę w jednostkach organizacyjnych podległych MSW demokratycznej Polski, zachowanie ciągłości służby. Tym samym ustawodawca bezprawnie zerwał ciągłość zobowiązań państwa polskiego wobec swoich obywateli.
Ustawodawca zignorował także przeprowadzony w 1990 r. proces weryfikacji byłych funkcjonariuszy służb ochrony państwa przeprowadzony przez komisje kwalifikacyjne na podstawie uchwały nr 69 Rady Ministrów z dnia 21 maja 1990 r. w sprawie trybu i warunków przyjmowania byłych funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa do służby w Urzędzie Ochrony Państwa i w innych jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych oraz zatrudniania ich w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych.
Uznano arbitralnie, że wszyscy jako zbiorowość, bez żadnej zindywidualizowanej oceny, pełnili służbę na rzecz tzw. „totalitarnego państwa”, z wszelkimi tego negatywnymi skutkami. W konsekwencji wszystkim tym osobom nie należą się świadczenia emerytalne w zindywidualizowanej i przypisanej prawem wysokości. Stało się tak, mimo tego, że autorom ustawy represyjnej z dnia 16 grudnia 2016 r. znany był wyrok Trybunału Konstytucyjnego, a zwłaszcza pkt 10.4.2. jego uzasadnienia, gdzie czytamy: „Każdy funkcjonariusz organów bezpieczeństwa Polski Ludowej, który został zatrudniony w nowo tworzonych służbach policji bezpieczeństwa, ma w pełni gwarantowane, równe prawa z powołanymi do tych służb po raz pierwszy od połowy 1990 r., w tym równe prawa do korzystania z uprzywilejowanych zasad zaopatrzenia emerytalnego”. Okoliczność ta jest potwierdzeniem arogancji prawniczej większości sejmowej uchwalającej ustawę represyjną, a także jednoznaczny dowód na jedynie polityczną motywację przyjętej ustawy.
Uwzględniając przedstawione wyższej okoliczności, przepisy ustawy nowelizującej z dnia 16 grudnia 2016 r., należy uznać za oczywiście sprzeczne z zasadami konstytucyjnymi. Krytycznie uwagi do ww. ustawy, jeszcze na etapie projektu, przedstawił Sąd Najwyższy (pismo z 9 grudnia 2016 roku, BSA III-021-525/16), wskazując na liczne uchybienia i sprzeczność celów ustawy z przyjętymi rozwiązaniami prawnymi. Organizacje pozarządowe m.in.: Helsińska Fundacja Praw Człowieka (pismo z 13 grudnia 2016 roku, 2292/2016/MPL/BGM) oraz wiele uznanych autorytetów prawniczych (np. opinie m.in.: prof. dr hab. Marka Chmaja, oraz prof. Magdaleny Szczepańskiej), wskazało na sprzeczność przyjętych rozwiązań prawnych z Konstytucją RP. Wykazano, że przepisy ustawy są sprzeczne z Konstytucją RP, w szczególności z art. 2 , art. 32 ust. 1, art. 67 ust. 1, art. 69, art.71 ust.1 w związku z art.31 ust. 2 Konstytucji, a także z Europejską Konwencją Praw Człowieka. Helsińska Fundacja Praw Człowieka, w swojej opinii z dnia 13 grudnia 2016 r., zwróciła uwagę na stygmatyzację określonej kategorii osób bez wyraźnych zindywidualizowanych podstaw faktycznych. Fundacja wskazała także, iż wszelkie odstępstwa od zasady ochrony praw nabytych – będącej przejawem konstytucyjnej zasady zaufania obywatela do państwa – powinny zostać oparte na mechanizmach karnej odpowiedzialności indywidualnej tych funkcjonariuszy, którzy w czasach PRL dopuścili się naruszeń praw i wolności obywateli. Sąd Najwyższy wskazał też, że „system emerytalny (rentowy) oraz kształtowane w jego ramach uprawnienia emerytalne (rentowe) nie mogą być instrumentem prowadzenia polityki represyjnej przez Państwo. Oznacza to, że służba w określonej instytucji czy formacji nie może być uznana za samodzielne i wyłączne kryterium różnicowania wysokości emerytalnych (rentowych) uprawnień. Tym bardziej nie może być rodzajem kary, a zarazem formą odpowiedzialności zbiorowej.
Proponowany przez Komitet Inicjatywy Ustawodawczej projekt ustawy przywraca elementarną zgodność przyjętych rozwiązań z Konstytucją RP oraz Europejską Konwencją Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Należy podkreślić, że ustawa z 16 grudnia 2016 r. wprowadza rozwiązania daleko bardziej radykalne i skrajnie niesprawiedliwe, niż ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…). Należy zatem przyjąć, że Europejski Trybunał Praw Człowieka, badając powtórnie sprawę, nie zaakceptuje przyjętych rozwiązań, a tym samym uzna rację skarżących, mimo wcześniejszej decyzji w sprawie Cichopek i inni z dnia 13 maja 2013 roku skarga 15189/10. Trybunał krytycznie odnosił się do zmian dokonywanych w państwach postkomunistycznych bez zachowania proporcjonalności działań. W tej decyzji w pkt. 137 uznał, że „całkowite pozbawienie uprawnień, powodujące utratę środków utrzymania, w zasadzie stanowiłoby naruszenie prawa własności” (art. 1 Protokołu Dodatkowego nr 1 do EKPC) a takim działaniem jest pozbawienie uprawnień emerytalnych za służbę przed 31 lipca 1990 roku. Należy przypomnieć, iż w wielu sprawach Trybunał podkreślał, że zasada proporcjonalności jest naruszona, jeżeli na obywatela nakłada się nadmierny ciężar nieproporcjonalnie do celu, który ma być osiągnięty. Sprawy takie jak Soro przeciwko Estonii, wyrok z 3 września 2015, czy Sidabras i Dziautas przeciwko Litwie, wyrok z 27 lipca 2004 roku, Rainys i Gasparavicius przeciwko Litwie wyrok z 7 lipca 2005 roku czy Zickus przeciwko Litwie wyrok z 7 kwietnia 2009 roku pokazują jak krytycznie Trybunał patrzy na automatyzm oceny z powodu zatrudnienia w czasach istnienia służby bezpieczeństwa. W uzasadnieniach wyroków Sidabras i Dziautas przeciwko Litwie Trybunał podkreślał, że dla oceny proporcjonalności wprowadzanych rozwiązań znaczenie ma między innymi czas, jaki upłynął od zaprzestania pracy, bądź współpracy z służbami bezpieczeństwa, do momentu wprowadzenia kwestionowanych rozwiązań prawnych. Podobne stanowisko wyraziła Rada Europy w Rezolucji nr 1096 z 1996 r. w sprawie środków demontażu dziedzictwa po byłych totalitarnych systemach komunistycznych, wskazując, że takie rozliczenia powinny nastąpić możliwie szybko po przeprowadzonych przemianach politycznych. Zgodnie z tą Rezolucją utrata związku czasowego między popełnieniem czynu a reakcją prawną, oznacza bowiem nie tylko naruszenie zasady proporcjonalności znajdującej ogólne zakotwiczenie w zasadzie rządów prawa, ale również uniemożliwia realizowanie funkcji prewencyjnej prawa. W sprawie Soro Trybunał zajmował się brakiem indywidualizacji restrykcji wobec skarżącego i zgodził się z jego stanowiskiem, stwierdzając naruszenie art. 8 Konwencji. Trybunał uznał, że publikacja informacji na temat skarżącego miała negatywny wpływ na jego dobre imię, stanowiła ingerencję w jego prawo do poszanowania życia prywatnego. Ingerencja ta była bezsprzecznie przewidziana w ustawie, a także realizowała uprawniony cel - to jest leżała w interesie publicznym w postaci ochrony bezpieczeństwa narodowego i porządku publicznego oraz miała na celu ochronę praw i wolności innych osób. Trybunałowi pozostało więc zważyć, czy była ona proporcjonalna do realizowanych w ten sposób celów. Jednym z zastrzeżeń Trybunału był zupełny brak indywidualizacji zaskarżonego środka. Sprawa ta jasno pokazuje, jak ETPCz stosuje zasadę proporcjonalności oraz jak odnosi się do zagadnienia stosowania „zbiorowej odpowiedzialności”.
Projekt ustawy o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…), ma na celu przywrócenie stanu prawnego zgodnego z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności odbudowanie zaufania obywateli do państwa polskiego i tworzonego przez nie prawa. Projekt zmierza do wyłączenia z systemu prawa RP ustawy z gruntu szkodliwej i motywowanej celami politycznymi, pozbawionej jakichkolwiek racji społecznych i prawnych, nacechowanej populizmem i propagandą. Proponowane rozwiązania zmierzają do wyeliminowania niesprawiedliwości polegającej na przypisaniu byłym policjantom i funkcjonariuszom, podlegającym ustawie, negatywnego znaczenia ich służby na rzecz tzw. totalitarnego państwa. Wskazać należy, za prof. Hubertem Izdebskim, iż w uzasadnianiu do projektu ustawy z 16 grudnia 2016 r. (druk sejmowy nr 1061) nie wyjaśniono semantycznych powodów wprowadzenia terminu „państwo totalitarne”, ograniczając się do lapidarnego stwierdzenia, że wyrażenie „służba na rzecz totalitarnego państwa” jest bardziej adekwatne do przedmiotu regulacji niż „służba w organach bezpieczeństwa państwa w latach 1944-1989/1990”. Równoległym celem proponowanych zmian ustawowych jest odwrócenie sytuacji, kiedy nasze państwo, po raz kolejny na przestrzeni siedmiu lat, represjonuje bez żadnych racjonalnych powodów, określoną grupę swoich obywateli. Szczególnie, gdy chodzi o policjantów i funkcjonariuszy, którzy chronili życie i zdrowie oraz mienie Polek i Polaków w najtrudniejszym okresie transformacji ustrojowej na początku lat 90-tych.
 
II. Aktualny, rzeczywisty stan w dziedzinie, która ma być unormowana.
Ustawa z 16 grudnia 2016 roku o zmianie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (…), w art. 13c ust. 1 wprowadza nieznany w polskim systemie ubezpieczeń społecznych wskaźnik 0% podstawy wymiaru za okres służby od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. Służba pełniona w tym czasie została potraktowana tak, jakby w tym okresie funkcjonariusz w ogóle nie pracował i nie był aktywny zawodowo. Ma to realny wpływ na wysokość świadczeń emerytalno-rentowych nie tylko dla emerytów policyjnych, ale również dla ich rodzin uprawnionych do świadczeń. W tym miejscu należy przywołać wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2010 r. (K 6/09), który uznał, że „Do naruszenia prawa do zabezpieczenia społecznego członków Wojskowej Rady oraz funkcjonariuszy organów bezpieczeństwa Polski Ludowej doszłoby w szczególności, gdyby ustawodawca odebrał im prawa emerytalne albo obniżył je do wysokości poniżej minimum socjalnego”. Antycypując stanowisko TK wobec ustawy z 16 grudnia 2016 r. można stwierdzić, że wprowadzając wskaźnik 0% za każdy rok służby do 31 lipca 1990 r. ustawodawca odebrał prawa emerytalne całej grupie zawodowej, czyli konstytucyjne prawo do zabezpieczenia społecznego. Tak ukształtowany stan prawny pozostaje w rażącej sprzeczności z wynikającymi z art. 2 Konstytucji zasadami sprawiedliwości społecznej, a także z zasadą zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Istotnego znaczenia nabiera tutaj przywołanie rozwiązania z powszechnego systemu emerytalnego, w którym od 1 stycznia 2009 r., w zakresie ustalania podstawy wymiaru świadczeń, wprowadzone zostały zmiany do ustawy emerytalnej, zgodnie z którymi: „Jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru składek w okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty, za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy”. Oznacza to, że jeżeli pracownik z określonych przyczyn nie może wskazać do ustalenia podstawy wymiaru świadczenia - zarobków z okresu 10 kolejnych lat kalendarzowych i wskaże zarobki tylko z 7 lat – wówczas w miejsce tych brakujących 3 lat zostanie przyjęte minimalne wynagrodzenie, a nie jak dotychczas zerowe wynagrodzenie”. Podstawa prawna: ustawa z dnia 4 września 2008 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2008 r. nr 192, poz. 1180) objęte tekstem jednolitym Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 z wyj. art. 2-3/. Tak więc z powszechnego systemu emerytalnego ustawodawca wyeliminował możliwość stosowania „zerowego wynagrodzenia” do ustalania podstawy wymiaru emerytury i renty już w 2008 r. z uwagi na stan prawny pozostający w sprzeczności z wynikającymi z art. 2 Konstytucji zasadami sprawiedliwości społecznej, a także z zasadą zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Tymczasem 9 lat później ustawą represyjną z dnia 16 grudnia 2016 r. wprowadzono tę zasadę do ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.
Rzetelny przekaz medialny w tym zakresie jest bardzo ograniczony. Media nie wspominają, że znowelizowane przepisy, które obecnie już obowiązują, obejmują nie tylko byłych policjantów i funkcjonariuszy, ale także ich dzieci pobierające renty rodzinne oraz współmałżonków pobierających emerytury po zmarłym mężu czy żonie. Z niewiadomych przyczyn restrykcje obejmą również osoby, które nigdy nie pracowały w organach bezpieczeństwa państwa, co więcej - urodziły się po 1989 r.
 
III. Różnice pomiędzy dotychczasowym a projektowanym stanem prawnym.
Zmiany proponowane przez Komitet Inicjatywy Ustawodawczej w projekcie ustawy mają na celu wprowadzenie racjonalnego wskaźnika 1,3 % podstawy wymiaru emerytury za każdy rok służby pełnionej w okresie od 1944 r. do dnia 12 września 1989 r. Należy podkreślić, że ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - zalicza do okresów składkowych m.in. okresy pełnienia służby. Przyjęcie więc, że służba w tzw. „organach bezpieczeństwa państwa”, w okresie od 1944 r. do 12 września 1989 r., powinna być uwzględniana przy wyliczaniu wysokości emerytury w wymiarze 1,3% podstawy za każdy rok, jest systemowym rozwiązaniem tej kwestii. Natomiast każdy rok służby po 12 września 1989 r., a także w tzw. okresach równorzędnych, co oczywiste, powinien być liczony wskaźnikiem 2,6% podstawy wymiaru. Takie przeliczniki są adekwatne także do tych, które funkcjonują w powszechnym systemie ubezpieczeń społecznych, wprowadzonych ustawą z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Ponadto podkreślają odmienny charakter aktywności zawodowej policjanta i funkcjonariusza, tj. pełnionej przez nich służby. Należy też pamiętać, że w systemie powszechnym, przy ustalaniu prawa do świadczeń i obliczaniu ich wysokości, uwzględnia się okresy składkowe będące okresami aktywności zawodowej i nieskładkowe, gdy osoba ubezpieczona z jakiegoś powodu nie była aktywna zawodowo. Do okresów składkowych zalicza się m. in. okresy służby.
Proponowane w projekcie zmiany zakładają, że w przypadku śmierci lub zaginięcia funkcjonariusza wymiar renty rodzinnej ukształtuje się na wysokości renty inwalidzkiej I grupy, jaka przysługiwałaby funkcjonariuszowi w dniu jego śmierci lub zaginięcia. Renty rodzinne po zmarłym emerycie lub renciście naliczane byłyby od kwoty świadczenia przysługującego zmarłemu. Świadczenia przysługiwałyby w kwocie nie mniejszej niż renta inwalidzka II grupy.
Projekt reguluje także sytuację osób, które na podstawie ustawy z 16 grudnia 2016 r. rozpoczęły pobieranie świadczenia w nowej (zmniejszonej) wysokości. W takim przypadku postępowania w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości pobieranego świadczenia ZER MSW będzie wszczynał z urzędu, w terminie 6 miesięcy od daty wejścia proponowanej ustawy w życie. Od wydanej decyzji, osobie uposażonej będzie przysługiwało prawo odwołania do sądu ubezpieczeń społecznych, właściwego na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Świadczenie, po przeliczeniu, będzie należne za okres od pierwszego miesiąca po miesiącu wejścia w życie postulowanej nowelizacji.
Projekt przywraca, całkowicie unicestwione przez ustawę z dnia 16 grudnia 2016 r., zasady systemu emerytalnego, których istotą jest, między innymi, indywidualizacja świadczeń emerytalnych i rentowych. Oczywistym jest, że każdy emeryt policyjny otrzymuje inną wysokość emerytury. Jej wymiar uzależniony jest od pobieranego wcześniej uposażenia, o którym decydowały staż służby, zajmowane stanowisko oraz stopień służbowy. Zgodnie z ustawą emerytalną, w brzmieniu nadanym nowelizacją z 16 grudnia 2016 r., wszyscy objęci tą regulacją otrzymają świadczenie w wysokości pomiędzy najniższym a przeciętnym, w rozumieniu „przeciętnej emerytury” wypłaconej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i ogłaszanej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Świadczenia takiego w żadnym stopniu nie można nazwać emeryturą, gdyż jej wysokość nie zależy od wypracowanych indywidualnie składników. W tym miejscu należy przywołać stanowisko Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, która w piśmie nr BPM-II.051.89.2017.AB z dnia 6 kwietnia 2017 r., skierowanym do Federacji Stowarzyszeń Służb Mundurowych wyjaśniła, że w systemie ubezpieczeń społecznych przeciętna kwota emerytury lub renty nie stanowi i nigdy nie stanowiła parametru służącego do ustalenia wysokości świadczenia (emerytury, renty) należnego konkretnej osobie. Pojęcie „przeciętnego świadczenia" jest natomiast stosowane przy ocenie wpływu zasad ustalania oraz waloryzowania emerytur i rent na sytuację materialną emerytów i rencistów w różnych systemach ubezpieczenia i zaopatrzenia emerytalnego.
 
IV. Przewidywane skutki społeczne, gospodarcze, finansowe i prawne
 
Skutki społeczne
Konieczna jest niezwłoczna zmiana skrajnie niesprawiedliwej i sprzecznej z zasadami demokratycznego państwa prawa ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, w zakresie zmienionym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r.
Projektowana przez Komitet Inicjatywy Ustawodawczej ustawa zniesie skutki prawne i społeczne nowelizacji uchwalonej w dniu 16 grudnia 2016 r., w Sali Kolumnowej Sejmu, w warunkach naruszenia norm konstytucyjnych, ustawowych i regulaminowych, a tym samym przywróci naruszoną istotę i zasady systemu emerytalnego służb mundurowych. Odbuduje też, poważnie osłabione, zaufanie obywateli do Państwa i stanowionego przez nie prawa, jako normy konstytucyjnej państwa demokratycznego. Dokonane zmiany ustawowe i ich uzasadnienie wpłyną pozytywnie na obecny, skrajnie upolityczniony, krzywdzący i nieuprawniony przekaz wielu mediów, który bez żadnej przyczyny stygmatyzuje byłych policjantów i funkcjonariuszy, rozpoczynających służbę przed 1990 r., określając ich mianem „oprawców” i ludzi wyjętych spod prawa, którym słusznie odbierane są świadczenia emerytalne. Stworzone będą warunki do ukazania karygodnego zjawiska niweczenia dorobku państwa prawnego poprzez wprowadzenie ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r., nieznanej państwu demokratycznemu, zasady odpowiedzialności zbiorowej obejmującej także rodziny byłych policjantów i funkcjonariuszy służb mundurowych.
 
Skutki gospodarcze oraz skutki finansowe
Dalsze funkcjonowanie ustawy emerytalnej w zakresie zmienionym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r., drastycznie obniżającej należne świadczenia emerytalne i rentowe, w krótkim czasie doprowadziłoby do głębokiej pauperyzacji dużej grupy świadczeniobiorców. Niezależnie od towarzyszących temu emocji i poczucia krzywdy doznanej od państwa polskiego, wielu emerytów i rencistów policyjnych oraz ich rodziny, zostanie zepchniętych na skraj ubóstwa, co zmusi ich do wystąpienia o pomoc społeczną. Nie można też zapominać o tych, spośród byłych policjantów i funkcjonariuszy, którzy w wyniku depresji i załamania psychicznego wynikającego ze sposobu ich potraktowania już odebrali sobie życie lub wkrótce mogą to zrobić. Przypadki takie, w liczbie siedemnastu, zostały już odnotowane.
 
Skutki prawne
Skutki prawne zostały omówione powyżej w pkt I-III.
 
V. Źródła finansowania projektu pociągające obciążenie budżetu państwa lub jednostki samorządu terytorialnego
Projektowana ustawa spowoduje określone obciążenie budżetu państwa. Konsekwencje finansowe wprowadzenia ustawy zostaną sfinansowane z budżetu państwa w wymiarze ok. 60 000 000 zł. miesięcznie, tj. ok. 720 000 000 zł. w skali roku. Podkreślenia wymaga także fakt, że wobec oczywistej bezprawności ustawy z 16 grudnia 2016 r., należy przewidywać znaczące koszty odszkodowań, wraz z odsetkami, które będą orzekane w trybie postępowań sądowych, z powództwa dziesiątków tysięcy byłych policjantów i funkcjonariuszy oraz ich rodzin.
 
VI. Informacja dotycząca aktów wykonawczych
Przedmiot projektowanej ustawy nie powoduje konieczności wydania aktów wykonawczych.
 
VII. Oświadczenie o zgodności projektu z prawem Unii Europejskiej
Przedmiot projektowanej ustawy nie jest sprzeczny z prawem Unii Europejskiej. Co więcej, ustawa dostosowuje jej przepisy do postanowień Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. i ratyfikowanej przez Polskę w dniu 19 stycznia 1993 r.
Projektowana ustawa nie podlega procedurze notyfikacji zgodnie z trybem przewidzianym w przepisach dotyczących funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych, ponieważ nie zawiera przepisów technicznych.
Projektowany akt prawny nie był przedstawiany instytucjom i organom Unii Europejskiej, w tym Europejskiemu Bankowi Centralnemu, celem uzyskania opinii, dokonania konsultacji albo uzgodnienia.

 

POMOC PRAWNA DLA CZŁONKÓW ZWIĄZKU ŻOŁNIERZY WOJSKA POLSKIEGO


17 października 2017 r. w Warszawie w trakcie posiedzenia Prezydium Zarządu Głównego Związku Żołnierzy Wojska Polskiego została podpisana umowa o współpracy pomiędzy Związkiem Żołnierzy Wojska Polskiego a Kancelariami Custos Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie.
    Porozumienie podpisali: Pan Michał Płowiecki, Prezes Zarządu Kancelarie Custos Sp. z o.o. oraz Prezes Związku płk Marek Bielec i Sekretarz Generalny ZG płk Jan Kacprzak.
   Podpisana umowa dotyczy współpracy w przedmiocie zaspokajania potrzeb prawnych członków Związku Żołnierzy Wojska Polskiego.
Jest to szczególnie ważne, bo po tzw. ustawie dezubekizacyjnej pod obrady Sejmu mają trafić dwie ustawy dotyczące żołnierzy. Pierwsza z nich ma pozbawić żołnierzy części emerytur i rent, druga oficerów stopni wojskowych. Ta pierwsza najbardziej niepokoi środowisko emerytowanych żołnierzy i ich rodziny.
   Wraz z zespołem Kancelarii Custos w Warszawie przygotowaliśmy krótki przewodnik po projektach zmian. Wyjaśniamy, co może się wydarzyć i apelujemy: na odwołanie od decyzji będzie miesiąc. Nie wolno tego czasu zmarnować.
   Po doświadczeniach z ustawą dezubekizacyjną wiemy, że wiele osób nie wykorzystało terminu na odwołanie, więc w ich sprawie niewiele można już zrobić.
 
X     X     X

KRÓTKI PRZEWODNIK DOTYCZĄCY PROJEKTÓW ZMIAN USTAW
 
I
ZMIANY W ZAOPATRZENIU SPOŁECZNYM ŻOŁNIERZY I ICH RODZIN - aktualny stan propozycji zmian
 
2 grudnia 2016 r. Rada Ministrów skierowała do Marszałka Sejmu projekt ustawy o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin. Projekt został opublikowany na stronie Sejmu jako druk nr 1105. Do dzisiaj nie przybrał formy ustawy, w związku z czym trudno jednoznacznie wskazać, kiedy zostanie uchwalony i jaki będzie jego ostateczny kształt. Już teraz jednak warto wskazać na kilka elementów projektowanych zmian, obrazujących ich kierunek i filozofię.
Co się zmienia? Podstawowa proponowana zmiana to wprowadzenie pojęcia „służby na rzecz totalitarnego państwa”, obejmującego służbę wojskową w określonych jednostkach organizacyjnych Ministerstwa Obrony Narodowej (i nie tylko, o czym poniżej) przypadającą od 22 lipca 1944 r. do 31 sierpnia 1990 r. Fakt pełnienia służby na rzecz totalitarnego państwa ma istotny wpływ na modyfikację zasad wyliczania oraz wysokości emerytur i rent inwalidzkich przysługujących żołnierzom zawodowym, a także rent rodzinnych, przysługujących członkom rodzin zmarłych żołnierzy. Zmiana zasad wyliczania świadczeń obejmuje żołnierzy pozostających w służbie przed 2 stycznia 1999 r. Według szacunków zawartych w uzasadnieniu projektu ustawy, jej regulacjami ma być objęte ok. 12 tys. świadczeń.
Kogo obejmą zmiany? Do wojskowej ustawy emerytalnej wprowadzony został katalog jednostek, w których służba jest uważana za służbę na rzecz totalitarnego państwa. Katalog ten (nowy art. 13b) jest szeroki i obejmuje nie tylko instytucje podległe Ministerstwu Obrony Narodowej, ale także te, które wcześniej (na mocy ustawy z 16 grudnia 2016 r.) zostały wskazane w art. 13b policyjnej ustawy emerytalnej (np. Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, Departamenty I, II, III, IV, V, VI MSW, Biura „A”, „B”, „C”, „T”, „W” MSW, Departament PESEL MSW, Zarząd Łączności MSW, Biuro Paszportów MSW, a także odpowiedniki terenowe tych jednostek). Nowe regulacje mają zatem objąć żołnierzy zawodowych, którzy w przeszłości pełnili także służbę w MSW, lub chociażby otarli się o którąkolwiek ze szkół wyższych nadzorowanych przez MSW. Jeżeli chodzi o sam okres zawodowej służby wojskowej, to jako służba na rzec totalitarnego państwa została zakwalifikowana służba w następujących jednostkach:
    1. Informacja Wojskowa oraz jej jednostki terenowe - według dotychczasowych regulacji fakt pełnienia służby w Informacji Wojskowej nie uprawniał do emerytury tylko w przypadku udowodnienia stosowania represji wobec osób działających na rzecz niepodległości Polski
    2. Wojskowa Służba Wewnętrzna (w tym działająca w KBW i WOP) - co istotne, nie ma znaczenia charakter pełnionej służby, nowa regulacja obejmuje zarówno kontrwywiad wojskowy, jak i osoby wykonujące zadania dochodzeniowo - śledcze, porządkowo - ochronne i patrolowe,
    3. Zarząd II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego i jego jednostki terenowe (wywiad wojskowy),
    4. inne służby Sił Zbrojnych prowadzące działania operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze. Projekt i jego uzasadnienie nie precyzują o jakie konkretnie jednostki chodzi.
     Zmiana zasad naliczania świadczeń obejmuje także członków Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego i ich rodzin, pobierających renty rodzinne.
Jak zmieniają się zasady wyliczania świadczeń? Wspólna dla zasad naliczania wszystkich opisanych niżej świadczeń pozostaje zasada, że dla ich zastosowania nie ma znaczenia ani okres służby na rzecz totalitarnego państwa, ani rzeczywisty charakter czynności pełnionych w trakcie takiej służby. Ujmując sprawę obrazowo – nowym regulacjom podlegają także osoby pełniące funkcje techniczne i usługowe, jak kierowcy, sekretarki, czy maszynistki.
EMERYTURY:
    1. przyjmuje się przelicznik 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok pełnienia służby na rzecz totalitarnego państwa,
    2. za okres pełnienia służby na rzecz totalitarnego państwa nie przysługują zwiększenia przelicznika podstawy wymiaru,
   3. ustalona wysokość świadczenia nie może być wyższa niż przeciętna emerytura wypłacana przez ZUS (obecnie 2.069,02 zł brutto miesięcznie).
RENTY INWALIDZKIE:
     1. wysokość renty obniża się o 2% podstawy  wymiaru za każdy rok służby na rzecz totalitarnego państwa,
    2. ustalona wysokość świadczenia nie może być wyższa niż przeciętna renta wypłacana przez ZUS (obecnie 1.510,71 zł brutto miesięcznie).
RENTY RODZINNE:
    1. wysokość renty rodzinnej ustalana jest w oparciu o wysokość świadczenia przysługującego zmarłemu żołnierzowi, z uwzględnieniem nowych zasad ustalania emerytur i rent inwalidzkich,
    2. ustalona wysokość świadczenia nie może być wyższa niż przeciętna renta rodzinna wypłacana przez ZUS (obecnie 1.747,19 zł brutto miesięcznie).
Postępowanie w sprawie ustalenia wysokości świadczenia i procedury odwoławcze. Projekt ustawy przewiduje regulacje umożliwiające samoistne wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia wysokości świadczeń (art. 2 ust. 1-2 projektu). W ten sposób następuje obejście obostrzeń co do wydawania nowych decyzji, przewidzianych w art. 32 wojskowej ustawy emerytalnej. Od każdej wydanej decyzji w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości świadczenia przysługuje odwołanie do sądu ubezpieczeń społecznych, właściwego ze względu na siedzibę wojskowego biura emerytalnego wydającego decyzję (w kraju istnieje 15 takich jednostek). W ramach odwołania można zarówno wykazywać nieprawidłowe zastosowanie nowych przepisów, jak również ich niezgodność z Konstytucją. Jest również możliwe przedstawienie dowodów, świadczących o podjęciu przed 1990 r. współpracy z osobami i organizacjami, działającymi na rzecz niepodległości Polski. Szczególnego podkreślenia wymaga fakt, iż projekt ustawy nie przewiduje odpowiednika obecnego art. 8a policyjnej ustawy emerytalnej, umożliwiającego zwolnienie ze stosowania nowych regulacji decyzją ministra. Nie jest jasne, czy taki zabieg ma charakter zamierzony, czy też stanowi przeoczenie. Nie ma jednak przeszkód, aby stosowana regulacja pojawiła się w toku prac parlamentarnych.
Wejście ustawy w życie. Jak wynika z pierwotnego brzmienia projektu ustawy, zmiany miały wejść w życie 1 stycznia 2017 r., zaś wypłata świadczeń w nowej wysokości nastąpić od dnia 1 października 2017 r. Co oczywiste, terminy te nie zostaną dotrzymane. Biorąc pod uwagę fakt, iż wydanie decyzji ustalających nową wysokość świadczeń wymaga zmian w systemach informatycznych, a także pozyskania informacji z IPN na temat przebiegu służby, można się spodziewać, że między wejściem w życie nowych przepisów a podjęciem wypłaty zmodyfikowanych świadczeń może upłynąć ok. 9 miesięcy.
Należy jednak zwrócić uwagę, że termin na wniesienie odwołania wynosi miesiąc od daty doręczenia decyzji, niezależnie od daty, z którą ma nastąpić wypłata obniżonego świadczenia.
Dlatego trzeba jak najszybciej nawiązać kontakt z kancelarią specjalizującą się w sprawach z zakresu zaopatrzenia emerytalnego, by umożliwić sporządzenie rzetelnego i zindywidualizowanego odwołania. Taką kancelarią są m.in. Kancelarie Custos.
 
II

ZMIANY W PRZEPISACH O POZBAWIANIU STOPNI WOJSKOWYCH – aktualny stan propozycji zmian
 
3 października 2017 r. na stronie Rządowego Centrum Legislacji opublikowano zmieniony (w stosunku do zamieszczonego dnia 22 maja 2017 r.) projekt ustawy o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (zwanej potocznie „ustawą degradacyjną”). Poprawki w projekcie ustawy miały związek z opinią, jaką przedstawiła Rada Legislacyjna przy Prezesie Rady Ministrów. Co oczywiste, projekt nie został jeszcze przedłożony Marszałkowi Sejmu, w związku z czym trudno jednoznacznie stwierdzić, czy i kiedy zostanie uchwalony i jaki będzie jego ostateczny kształt. Jednak fakt, że trwają nad nim prace pozwala zakładać, że będzie on procedowany. Już teraz warto wskazać na kilka elementów projektowanych zmian, obrazujących ich kierunek i filozofię.
Co się zmienia? Podstawowa proponowana zmiana obejmuje wprowadzenie możliwości (co istotne - nie obowiązku) pozbawienia stopnia oficerskiego albo podoficerskiego żołnierzy ze względu na służbę w określonych jednostkach oraz inne wskazane w ustawie okoliczności. Co ważne, proponowane zmiany obejmą tak osoby żyjące, jak i zmarłe. Jak wynikało z pierwotnego uzasadnienia projektu ustawy, jej celem jest „[…] stworzenie możliwości prawnych pozbawienia stopnia oficerskiego i podoficerskiego m.in. Wojciecha Jaruzelskiego i Czesława Kiszczaka […]”. Po przedstawieniu stanowiska przez Radę Legislacyjną projektodawca (MON) wycofał się w imiennego wskazywania adresatów proponowanych zmian.
Kogo obejmą zmiany? Projekt wprowadza możliwość pozbawienia stopnia oficerskiego albo podoficerskiego osób:
    1. będących członkami Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego,
    2. pełniących służbę w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji i dokumentów organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz o treści tych dokumentów (dotyczy to m.in. Informacji Wojskowej, Zwiadu Wojsk Ochrony Pogranicza, Wojskowej Służby Wewnętrznej oraz Zarządu II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego).
Jakie są zasady pozbawiania stopnia oficerskiego albo podoficerskiego? Poza służbą we wskazanych wyżej jednostkach proponowana ustawa wprowadza wymóg, by osoba, która ma być pozbawiona stopnia oficerskiego albo podoficerskiego w latach 1944-1990 przyczyniła się do utrzymywania lub podtrzymywania reżimu komunistycznego. Taka propozycja zapisów ustawy ma czynić zadość zastrzeżeniom przedstawionym przez Radę Legislacyjną, jednakże zabieg ten należy ocenić jako zdecydowanie pozorny. Rzecz bowiem w tym, że projekt w dalszym ciągu posługuje się pojęciami niedookreślonymi i w żaden sposób nie definiuje pojęcia „reżimu komunistycznego” albo „przyczyniania się do utrzymywania albo podtrzymywania” tegoż. Aby zobrazować problem można zadać pytanie - czy służba w jednostkach terenowych Zarządu II WSW, zajmujących się prowadzeniem dochodzeń i śledztw albo służbą patrolową, przyczyniała się do utrzymywania albo podtrzymywania ustroju komunistycznego w latach 1944-1990? Co istotne, nawet mimo ustalenia spełnienia przesłanek wskazanych w ustawie pozbawienie stopnia oficerskiego albo podoficerskiego nie jest w żadnym razie obligatoryjne (projekt wyraźnie zakłada, że uprawniony organ może pozbawić stopnia). Biorąc dodatkowo pod uwagę fakt, że nie jest do końca jasny charakter prawny takiego postanowienia (czy jest to decyzja administracyjna, czy coś innego), zachodzi ryzyko rozstrzygnięć o całkowicie uznaniowym, wręcz arbitralnym charakterze.
Postępowanie w sprawie pozbawienia stopnia oficerskiego albo podoficerskiego i procedury odwoławcze. Projekt ustawy przewiduje, że postanowienie o pozbawieniu stopnia będą wydawane przez:
     1) Prezydenta RP w odniesieniu do generałów i admirałów,
     2) Ministra Obrony Narodowej w odniesieniu do pozostałych oficerów i podoficerów,
Postępowanie w sprawie pozbawienia stopnia mają być wszczynane z urzędu albo na wniosek podmiotów wskazanych w ustawie (m.in. archiwa państwowe oraz organizacje pozarządowe). Projekt wprowadza zasadę, że strona postępowania (tj. żołnierz, który ma być pozbawiony stopnia, a w razie jego śmierci osoby najbliższe albo organizacje pozarządowe) ma prawo brania w nim czynnego udziału, w tym przedstawiania faktów i dowodów. Z projektu ustawy nie wynika wprost, aby postanowienie w przedmiocie pozbawienia stopnia wojskowego musiało zawierać uzasadnienie. Pewną wskazówkę interpretacyjną w tym zakresie zawiera regulacja dotycząca postępowania odwoławczego, w myśl której przedmiotem zaskarżenia może być także samo uzasadnienie orzeczenia. Od postanowienia o pozbawieniu stopnia przysługuje odwołanie do Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. W przypadku pośmiertnego pozbawienia stopnia z odwołaniem mogą wystąpić osoby najbliższe dla zmarłego, a także organizacje pozarządowe. Do postępowania przed wojskowym sądem okręgowym stosuje się przepisy kodeksu postępowania karnego o postępowaniu odwoławczym (włączając w to wymóg rozpoznania sprawy w składzie trzech sędziów zawodowych). Na postanowienie wojskowego sądu okręgowego przysługuje środek odwoławczy.
Inne regulacje. Projekt wprowadza także katalog przesłanek, które uniemożliwiają pozbawienie stopnia wojskowego albo też nakazują jego przywrócenie w drodze postanowienia. Chodzi o osoby, które posiadają szczególne osiągnięcia w pracy lub zasługi dla Rzeczypospolitej Polskiej. Mankament proponowanej regulacji wynika z braku jednoznacznego wskazania, czy w toku postępowania o pozbawienie stopnia wojskowego można podnosić kwestię szczególnych osiągnięć lub zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej (wydaje się, że tak) oraz na nieuregulowaniu kwestii środków odwoławczych od postanowień odmawiających przywrócenia stopnia wojskowego.
Wejście ustawy w życie. Brak w tym zakresie jakichkolwiek informacji, z tekstu projektu wynika wejście w życie w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia.
Ocena. Mimo daleko idących (de facto pozornych) modyfikacji w stosunku do pierwotnej wersji projekt należy ocenić krytycznie, z uwagi na arbitralny w istocie mechanizm pozbawiania stopni wojskowych, brak precyzyjnej regulacji co do formalnych wymogów postanowienia o pozbawieniu stopnia (co dotyczy w szczególności jego uzasadnienia), a także wadliwe ukształtowane postępowanie odwoławcze (tryb karny zamiast administracyjnego – w orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowano już kryteria oceny decyzji uznaniowych). Nadto niezależnie od zastrzeżeń natury konstytucyjnej wskazać należy, że projekt sprawia wrażenie niedopracowanego, w szczególności w aspekcie proceduralnym. Tytułem przykładu należy wskazać regulację, w myśl której uchylenie wyrokiem sądu postanowienia w sprawie pozbawienia stopnia oficerskiego albo podoficerskiego skutkuje jego odzyskaniem, bez jednoczesnego przesądzenia o ewentualnej natychmiastowej wykonalności takich postanowień.
 
X     X     X
 
Powyższe informacje dotyczą dostępnych projektów ustaw. Zanim wejdą one w życie może się jeszcze wiele zmienić. Niemniej warto zostawić sobie ten artykuł i zareagować gdy tylko któryś z projektów, bądź oba, trafią pod obrady Sejmu.

     Opracowano przez:
     Zespół Kancelarii Custos, specjalizującej się w obsłudze służb mundurowych


     Kontakt:
     Kancelarie Custos,
     Warszawa, ul. Grzybowska 87
     tel. 22 479 59 55
     infolinia: 736 000 602
     www.kancelariecustos.pl
     e-mail: biuro@kancelariecustos.pl

 


Ustawa o degradacjach

Treść projektu ustawy,
kliknij:
legislacja.rcl.gov.pl/docs//2/12300250/12444502/12444503/dokument297714.pdf
Uzasadnienie projektu,
kliknij:
legislacja.rcl.gov.pl/docs//2/12300250/12444502/12444503/dokument297734.pdf

Opinia ZŻWP do projektu ustawy o degradacjach,
kliknij:
legislacja.rcl.gov.pl/docs//2/12300250/12444502/12444505/dokument303272.pdf
 
Strona Rządowego Centrum Legislacji.
kliknij:legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12300250/katalog/12444502#12444502


Działania
Federacji Stowarzyszeń Służb Mundurowych RP


Apel Prezydenta FSSM RP

 
DO EMERYTÓW WOJSKOWYCH
Wiemy wszyscy, że 5 grudnia 2016 r. skierowano do pierwszego czytania na posiedzeniu Sejmu projekt ustawy o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin. Dotyczy on obniżenia wysokości emerytur wojskowych i rent inwalidzkich dla członków Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego i byłych żołnierzy zawodowych, którzy pełnili służbę w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 sierpnia 1990 r., a także wojskowych rent rodzinnych pobieranych po takich żołnierzach zawodowych. W sensie legislacyjnym jest on wiernym odwzorowaniem uchwalonej 16 grudnia 2016 r. ustawy represyjnej obejmującej policjantów i funkcjonariuszy służb ochrony państwa i niesie za sobą analogiczne skutki.
9 maja 2017 r. Federacja Stowarzyszeń Służb Mundurowych RP zwróciła się do Pani Premier Beaty Szydło z prośbą o wycofanie tego projektu z prac legislacyjnych w Sejmie. Z odpowiedzi, jakiej w imieniu Pani Premier udzielił nam Minister Obrony Narodowej Antoni Macierewicz, wynika jasno, że Rząd i partia, z której się wywodzi, są zdeterminowane, by proces legislacyjny tej psudoustawy przeprowadzić do końca, realizując w ten sposób kolejną populistyczną obietnicę wyborczą.
Nie wiemy tylko, dlaczego ów projekt tak długo czeka w Sejmie na swoje rozpatrzenie. Być może obóz rządzący obawia się negatywnej reakcji społecznej, która w przypadku ustawy dotyczącej emerytów i rencistów wojskowych może być silniejsza niż była w przypadku ustawy obejmującej emerytów i rencistów policyjnych. Bądźmy jednak realistami. Widzimy ignorowanie przez ekipę rządzącą reakcji społecznych na wprowadzanie innych, równie kontrowersyjnych ustaw, więc raczej nie o to tu chodzi.
Być może rządzący czekają tylko na to, aż IPN upora się aktami tysięcy funkcjonariuszy i osób objętych działaniem ustawy represyjnej z 16 grudnia 2016 r. i będzie mógł zająć się Waszymi, albo na pierwsze rozstrzygnięcia sądowe w sprawach odwołań od decyzji dyrektora ZER MSWiA obniżających emerytury i renty "policyjne".A może czekają na inny stosowny moment do jej wprowadzenia pod obrady Sejmu, np. by pod przykrywką szumu medialnego, jaki jej procedowanie z pewnością wywoła, móc przeforsować przez parlament inną antydemokratyczną lub antyspołeczną ustawę. Tak, czy inaczej, należy oczekiwać rychłego wznowienia procedowania w Parlamencie tego quasi aktu prawnego.
Koledzy! Nie liczcie na to, że ta władza o Was zapomniała!
Niedawno do Sejmu wpłynął projekt innej ustawy uderzającej w Wasze środowisko. Jest to projekt ustawy o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (projekt tzw. „ustawy degradacyjnej”), która dotknie nie tylko członków WRON, ale obejmie znacznie szersze grono emerytów wojskowych. Kolejna haniebna ustawa, w której przesłanką do odebrania stopnia wojskowego nie będzie sprzeniewierzenie się honorowi żołnierza, a jedynie fakt pełnienia służby w jednej z formacji ujętych w „katalogu” sporządzonym przez IPN w ustawie z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944—1990 oraz treści tych dokumentów.
Ten „katalog” jest już dziś wykorzystywany przez obecną władzę do bezprawnych działań, mających charakter zemsty politycznej, skierowanych przede wszystkim w Wasze środowisko. Zemsty wyjątkowo podłej i haniebnej, bo dokonywanej na odchodzących na wieczna służbę byłych żołnierzach LWP, bohaterach II wojny światowej, kawalerach Orderu Virtuti Militari, którym odmawia się asysty wojskowej na pogrzebach. ONI, to najwyższe polskie odznaczenie bojowe otrzymali za przelaną dla Polski krew, a nie za służbę w takich czy innych organach PRL. I jeżeli w tej służbie nie popełnili przestępstw przeciwko narodowi polskiemu, to ostatnie pożegnanie w asyście wojskowej jest tym, co IM się nie tylko z mocy prawa należy.
Hańba tym, którzy IM tego odmawiają!
Koledzy !
Nie czekajcie biernie na kolejny ruch rządzących. Z całą pewnością nie będzie on po Waszej myśli.
Włączajcie się aktywnie w działania komitetów protestacyjnych, które powstają w całym kraju pod egidą Federacji Stowarzyszeń Służb Mundurowych RP. Czekamy na Was. Wspieramy wszystkich, których prawa są łamane lub lekceważone. Bierzemy udział w słusznych protestach społecznych, organizowanych zgodnie z obowiązującym prawem. Nasza walka, nie będzie tylko walką z ustawami represyjnymi. To będzie walka o Honor i Godność nas wszystkich, o prawdę historyczną, o państwo prawa, bez gorszących i irracjonalnych podziałów, o sprawiedliwą Polskę.
Ryszard Czarnecki
Prezydent FSSM RP

 

Korespondrncja z władzami

Petycja FSSM do Premier RP w sprawie "wojskowej ustawy emerytalnej":
 www.fssm.pl/emerytury-wojskowe

Odpowiedź MON dotycząca wystąpienia FSSM w sprawie "wojskowej ustawy emerytalnej":
:www.fssm.pl/odpowiedz-rzadu-w-sprawie-prac-nad-ustawa-obnizajaca-emerytury-wojskowe 


Ustawa przeciw represjom
Biuro Zarządu Głównego ZŻWP

ul. Miklaszewskiego 5
02-776 Warszawa
 Prezesi Zarządów Wojewódzkich i Rejonowych
Związku Żołnierzy Wojska Polskiego
  
Szanowni Koledzy
Uprzejmie informuję, że Zarząd Federacji Stowarzyszeń Służb Mundurowych powołał Komitet Inicjatywy Ustawodawczej mający na celu przygotowanie i złożenie w Sejmie obywatelskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Trwają prace nad projektem ustawy. Złożono wniosek o zarejestrowanie Komitetu Inicjatywy Obywatelskiej. Powołano w terenie Komitety Protestacyjne, które organizować będą akcję zbierania podpisów pod projektem ustawy.
  
Prezydium Zarządu Głównego na posiedzeniu doraźnym uznało za celowe i wskazane nawiązanie przez Zarządy Wojewódzkie i Rejonowe kontaktów z Komitetami Protestacyjnymi i włączenie się w akcję zbierania podpisów pod projektem ustawy. Dziś my pomagamy funkcjonariuszom, jutro oni pomogą nam. 
 
 
W załączeniu przesyłam:
 1. Komunikat dotyczący stanu przygotowań do realizacji Inicjatywy Ustawodawczej FSSM RP.
 2. Wykaz Komitetów Protestacyjnych, 
 Projekt ustawy prześlę po przyjęciu jej ostatecznego kształtu. 
 Więcej informacji na stronie internetowej FSSM:   www.fssm.pl\
  
Pozdrawiam 
płk Henryk Budzyński

 
KOMINIKAT
 
dotyczący stanu przygotowań do realizacji Inicjatywy Ustawodawczej FSSM RP
 
Obserwujemy duże zainteresowanie, stanem realizacji Inicjatywy Ustawodawczej  związanej z przygotowaniem obywatelskiego projektu ustawy o zmianie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej. Rozumiemy swego rodzaju zniecierpliwienie w oczekiwaniu na sygnał o rozpoczęciu zbierania wymaganych, co najmniej, 100 tys. podpisów obywateli popierających projekt zmiany ww. ustawy. Federacja Stowarzyszeń Służb Mundurowych RP przyjęła na siebie obowiązek przygotowania nie tylko tego projektu ustawy, ale także inspirowania działań zmierzających do zorganizowania struktur, które będą w stanie podołać temu zadaniu, którego realizacja musi przebiegać zgodnie z ustawą z dnia 24 czerwca 1999 r. o wykonywaniu inicjatywy ustawodawczej przez obywateli.  Z obowiązku tego musimy wywiązać się należycie, a przede wszystkich uniknąć błędów, które zwykle są skutkiem nadmiernego pośpiechu i braku rzeczowej refleksji. Musimy mieć pewność, że „akcja” zbierania podpisów, tak pod względem formalno-prawnych jak organizacyjnym, przebiegnie sprawnie. Musimy pamiętać, że:
1.     Projekt ustawy, gdy zostanie już wniesiony przez Pełnomocnika Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej (KIU) do Marszałka Sejmu RP nie będzie mógł być zmieniony, nawet w formie autopoprawki. Ponadto konstrukcja legislacyjna projektu nie może budzić żadnych wątpliwości, gdyż to może skutkować jego odrzuceniem. Stąd dbałość o końcowy kształt przygotowywanego projektu aktu prawnego. Dopracowywane  obecnie jest jego uzasadnienie, które musi być zgodne z art. 34 Regulaminu Sejmu.  
2.     Pełnomocnik Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej składa do Marszałka Sejmu
„Zawiadomienie o utworzeniu KIU” w optymalnym dla nas terminie, przedkładając w Kancelarii Sejmu pakiet wymaganych dokumentów, w tym projekt ustawy oraz wykaz co najmniej 1000 podpisów obywateli już popierających ten projekt.
3.     Zanim jednak Pełnomocnik KIU złoży do Marszałka Sejmu ww. zawiadomienie, co najmniej we wszystkich dużych miastach powinny powstać Komitety Protestacyjne, których zadaniem będzie prowadzenie akcji zbierania minimum 100 tys. wymaganych podpisów. Na chwilę obecną nie możemy jeszcze kategorycznie stwierdzić, że organizacja ww. Komitetów osiągnęła poziom zadawalający.
4.     Marszałek Sejmu, w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia Pełnomocnika KIU, powinien wydać „Postanowienie o przyjęciu zawiadomienia”.   Natomiast rozpoczęcie akcji zbierania podpisów może być ogłoszone dopiero po otrzymaniu przez Pełnomocnika KIU ww. Postanowienia. Wówczas także KIU ogłosi w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim, fakt nabycia osobowości prawnej, adres Komitetu oraz miejsca udostępnienia projektu ustawy do publicznego wglądu.
5.     Projekt ustawy wraz z załączonym wykazem podpisów obywateli popierających projekt nie może być wniesiony później niż 3 miesiące od daty Postanowienia Marszałka Sejmu o przyjęciu ww. Zawiadomienia o utworzeniu komitetu. Oznacza to, że na zebranie podpisów mamy dokładnie 3 miesiące i ani jednego dnia dłużej liczone od dnia otrzymania Postanowienia Marszałka Sejmu o przyjęciu Zawiadomienia.  
A wszyscy rozumiemy, że nie ma dla nas innej opcji jak pełen sukces!   
6.     Komitet Inicjatywy Ustawodawczej, w swoich działaniach musi brać pod uwagę wiele okoliczności, na które ma wpływ, ale także takie, na które wpływu nie ma, np. fakt wakacji sejmowych (w tym roku prawdopodobnie od 20 lipca do 10 września br.). Uwzględniając wszystkie te okoliczności, a także taktykę naszych działań, realnym terminem rozpoczęcia akcji zbierania podpisów jest pierwsza połowa września b.r. W tej sytuacji jej zakończenie wypadnie w pierwszej połowie grudnia 2017 r.
 
Tak wygląda strona formalna naszego przedsięwzięcia. Niemniej jednak rozumiemy, że oczekiwania naszych Koleżanek i Kolegów dotyczą rozpoczęcia akcji zbierania podpisów już teraz (niejako natychmiast), tj. w takim terminie, aby jej zakończenie było możliwe jeszcze przed 1 października 2017 r.  Niestety okoliczność ta (pomijając nawet niektóre kontrowersje prawne) nie miałaby żadnego znaczenia. Zgodnie bowiem z ustawą z dnia 24 czerwca 1999 r. o wykonywaniu inicjatywy ustawodawczej przez obywateli,pierwsze czytanie projektu ustawy na posiedzeniu Sejmu przeprowadza się w terminie 3 miesięcy od daty wniesienia projektu ustawy do Marszałka Sejmu, co oznacza, że mogłoby to nastąpić nie później niż w pierwszej połowie stycznia 2018 r. Poza tym wszyscy mamy świadomość realiów parlamentarnych oraz arytmetyki głosowań. Naszym celem jest jednak zademonstrowanie aktualnej władzy naszego kategorycznego sprzeciwu wobec bezprzykładnego gwałcenia praw i podstawowych zasad konstytucyjnych z czysto politycznych powodów oraz wykazanie, że w walce o godność i honor nie jesteśmy sami, że popierają nas dziesiątki tysięcy obywateli Rzeczypospolitej. Wierzymy, że projekt ten powróci do Parlamentu nie później niż po najbliższych wyborach parlamentarnych.
 
W dniu 1 czerwca 2017 r na posiedzeniu Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej w sprawie obywatelskiego projektu ustawy o zmianie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej członkowie Komitetu jednogłośnie powierzyli funkcje:
 
Pełnomocnika Komitetu – Andrzejowi Rozenkowi,
 
Zastępcy Pełnomocnika Komitetu – gen. Markowi Dukaczewskiemu. 
 
Tak więc czas do rozpoczęcia zbierania 100 tys., podpisów należy wykorzystać na „dopięcie” organizacji Komitetów Protestacyjnych. Dążyć należy aby w ramach „porozumień służb mundurowych” wszystkie organizacje włączyły się w działania komitetów protestacyjnych. Należy wskazać i przygotować osoby, które będą zbierać podpisy, uwzględniając zasady opisane w ww. ustawie z dnia 24 czerwca 1999 r. o wykonywaniu inicjatywy ustawodawczej przez obywateli oraz w ustawie z dnia 28 maja 1993 r. - Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej.
Musimy dokonać rozpoznania osób i środowisk, w których będziemy prowadzili akcję zbierania podpisów i które mogą nas w tym wesprzeć. Każdy Komitet otrzyma pakiet dokumentów niezbędnych przy zbieraniu podpisów, tj.: tekst projektu ustawy wraz z uzasadnieniem, wykaz (formularz) do zbierania podpisów, instrukcję wypełnienia wykazu oraz zasady przechowywania wypełnionych wykazów zebranych podpisów.
 
 
   /Irena Kłucińska/
   Zespół VI FSSM

Wykaz komitetów protestacyjnych w województwach


województwo
Imię Nazwisko
telefon
e-mail
1
Mazowieckie
Warszawa
 
 
 
Ciechanów
 
Płock
 
Siedlce
 
 
Monika Kazula
Andrzej Pawłowski
Ewa Gałązka
 
Henryk Bielski
 
Gabriel Gołaszewski
 
Jan Orzyłowski
 
 
512154166
664928252
516450730
 
662207987
 
606251659
 
602635012
 
apawlowski64@o2.p
 
 
 
 
 
2
 
Podlaskie
Białystok
 
Suwałki
 
Łomża
 
Irena Doroszkiewicz
 
 Ryszard Słyszewski
 
608618333
 
504565124
 
 
 
 
 
 
3
 
Dolnośląskie
Wrocław
Legnica
Wałbrzych
Andrzej Kląskała
 
Jan Kupczak
Janusz Bortkiewicz
 
5016547333
 
 
606412216
 
 
4
Kujawsko – pomorskie
Bydgoszcz
 
 
Toruń
 
Włocławek
Henryk Grobelny
 
Zbigniew Milej,  
Grzegorz Matuszewski,
 
Jacek Kościelski
Jarosław Jaworski
 
Maciej Lisiecki
Adam Majewski
667661781
 
517482830
664093775
 
887 681 269
663320 020
 
601 175 692
665063306
 
 
 
 
 
 
5
Lubelskie
Biała – Podlaska
Chełm
 
Lublin
 
 
Zamość
 
Sławomir Borysiewicz
Jan Pawluk
Maria Kaim
 
Wojnarowski Zbigniew
Tadeusz Żywiec
 
Bożena Paziak
 
 
 
 
695242888
 
 
 
 
bozena_p3@op.pl
 
6
Lubuskie
Gorzów Wielkopolski
Zielona Góra
 
Marek Działoszyński
Zygmunt Magniewski
 
Eugeniusz Czerwiński
 
607600021
 
 
7
 
Łódzkie
Łódź
 
Piotrków Trybunalski
 
Sieradz
 
Łask
 
Zdzisław Pełka
Piotr Bogusz
 
Wojciech Trzeciecki
 
KrzysztofrSudra
 
Zbigniew Sośnicki
 
Maryla Warzocha
 
501056566
 
 
519340134
 
 
 
664435870
 
504063339
 
 
 
 
 
 
8
Małopolskie
Kraków
 
Nowy Targ
Zakopane
Nowy Sącz
 
 
Janusz Łabuz
Młynarczyk
 
Mieczysław Batkiewicz
 
Marek Hebda
 
603383300
663771436
 
602384610
  
668180677
 
 
 
 
 
9
Opolskie
Opole
 
 
Kazimierz Pięta
Małgorzata Olińska-Bieg
 
509230736
505127663
 
 
 
 
10
Podkarpackie
Rzeszów
 
Sanok
 
Roman Florek
Jacek Migut
 
Jan Wanielista
 
605601250
739093399
 
691618147
 
 
 
janek.sanok@interia.pl
 
11
Pomorskie
Gdańsk
Józef Wardyn
Krzysztof Maliński
608444634
604334209,
501489594
 
12
Śląskie
Bielsko Biała
Katowice
Częstochowa
 
 
Krzysztof Kwiatkowski
 
 
726057307
 
 
13
Świętokrzyskie
Kielce
Busko Zdrój
W ustalaniu
 
Tadeusz Wożniak
 
  
500146233
 
14
Warmińsko –mazurskie
 
 
Marek Osik
723393030
 
15
Wielkopolskie
Poznań
Kalisz
Konin
 
Piła
 
 
 
Leszno
 
Jan Zachciał
 
 
Karol Tarkowski
Jarosław Pawlaczyk
Andrzej Młynarczyk
 
Piotr Kukawka
 
Henryk Wołoszyński
 
Wojciech Połotek
Henryk Szoł
519340121
 
 
510691347
 
601667318
 
887027109
 
693351450
 
601975252
601853724
 
 
główny kontakt mailowy
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
16
Zachodniopomorskie
Szczecin
Koszalin
 
Danuta Leszczyńska
Krzysztof Maliński
 
Dod. W ustalaniu
 
728330309
501489594
 
mk@gawex.pl

 


"Wsparcie" emerytów wojskowych przez "Nowoczesną"!

Interpelacja nr 12773
do ministra obrony narodowej

w sprawie wstrzymania procesu legislacyjnego nad tzw. wojskową ustawą dezubekizacyjną (druk nr 1105)


Zgłaszający: Joanna Schmidt
Data wpływu: 23-05-2017
 
Szanowny Panie Ministrze,
w końcu 2016 roku Sejm RP przyjął, a prezydent RP podpisał tzw. cywilną ustawę dezubekizacyjną, tj. ustawę o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...). Naturalną konsekwencją tego winno być opracowanie analogicznego projektu ustawy regulującej na nowo świadczenia emerytalno-rentowe byłych funkcjonariuszy i pracowników wojskowych organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990. Projekt taki (projekt ustawy zmieniającej ustawę o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin – druk nr 1105) faktycznie też w MON opracowano, a dnia 2 grudnia 2016 r. wpłynął on, naturalnie jako projekt rządowy do Sejmu. Już 5 grudnia 2016 r. skierowano go do I czytania na posiedzeniu Sejmu. Jednocześnie 13 grudnia opracowana została opinia zewnętrzna o projekcie na zlecenie Biura Analiz Sejmowych, zaś zastrzeżenia Sądu Najwyższego do projektu, o którym mowa w piśmie I prezes SN z dnia 22 grudnia 2016 r. są analogiczne do zastrzeżeń SN do projektu tzw. cywilnej ustawy dezubekizacyjnej, a przez to są one powszechnie i od dawna znane.
W związku z tym w styczniu br. projekt ustawy „wojskowej” uwzględniony został w porządku obrad 34 posiedzenia Sejmu RP. Niestety, ku naszemu zdziwieniu, bez podania przyczyn, w przeddzień posiedzenia punkt ten zniknął z porządku obrad i do dnia dzisiejszego nie został przewidziany w porządku kolejnych posiedzeń Sejmu. Sądzę, że Pan Minister zgodzi się ze mną, że w sytuacji w której już od początku stycznia br. tzw. cywilną ustawę dezubekizacyjną realizuje Instytut Pamięci Narodowej oraz Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA nie ma powodu dla którego należałoby wstrzymać prace nad jej „wojskowym” odpowiednikiem. W uzasadnieniu do druku nr 1105 czytamy m.in. „Przywileje emerytalne związane z pracą w aparacie bezpieczeństwa PRL nie zasługują na ochronę prawną przede wszystkim ze względu na powszechne poczucie naruszenia w tym zakresie zasady sprawiedliwości społecznej”. Należy zatem wyraźnie zaznaczyć, że każdy dzień zwłoki w podjęciu prac legislacyjnych nad tym projektem to o jeden dzień za długo prawnej ochrony rzeczonych przywilejów emerytalnych. W uzasadnieniu tym jednoznacznie wiąże się nadto wstrzymany projekt z tym projektem, który uchwalony wszedł już w życie i jest obecnie realizowany przez pracowników IPN oraz ZER MSWiA.
W związku z powyższym proszę o udzielenie mi informacji:
1. Czy znane są Panu Ministrowi powody, dla których prace legislacyjne nad drukiem nr 1105 zostały wstrzymane?
2. Jakie kroki podjął dotychczas Pan Minister w tej sprawie i jakie zamierza jeszcze podjąć, aby możliwie jak najszybciej przywrócić wstrzymany proces legislacyjny?
Z poważaniem
Joanna Schmidt









 
Dnia 7 czerwca 2017 15:40 zzwp <zzwp@op.pl> napisał(a):
 
 
--
Biuro Zarządu Głównego ZŻWP
ul. Miklaszewskiego 5
02-776 Warszawa
 
 
Prezesi Zarządów Wojewódzkich i Rejonowych
 
 
Szanowni Koledzy
 
Uprzejmie informuję, że interpelacja posłanki Joanny Schmidt została wycofana. Moim zdaniem nie oznacza to, że nie dotarła do adresata, a wycofanie skutkuje tylko tym, że MON nie musi udzielać na nią odpowiedzi. Co chciał się dowiedzieć, to się dowiedział. 
 
Pozdrawiam
 płk Henryk Budzyński






Apel gen. Rapackiego do środowiska

 


Umieszczam materiał na naszej stronie w celu umożliwienia zapoznania się z nim jak najszerszej rzeszy naszych członków i sympatyków.






 


Warsztaty robocze
w sprawie "ustaw represyjnych
"

Biuro Zarządu Głównego ZŻWP
ul. Marszałkowska 115 pok. 349
00-102 Warszawa
Prezesi Zarządów Wojewódzkich i Rejonowych 
Związku Żołnierzy Wojska Polskiego.
Szanowni Koledzy.
Uprzejmie informuję, że Zarząd Federacji Stowarzyszeń Służb Mundurowych organizuje w najbliższym  okresie warsztaty robocze dla zainteresowanych emerytów i rencistów służb mundurowych, których obejmą "ustawy represyjne" drastycznie redukujące wysokość emerytur. W trakcje spotkań przekazywane są informacje o aktualnych i planowanych działaniach FSSM w związku z wprowadzeniem tych ustaw (projektu ustawy wojskowej).
W najbliższym czasie warsztaty takie odbędą się w Gdańsku, Białymstoku, Rzeszowie, w Małopolsce (prawdopodobnie w Krakowie) oraz Katowicach. 
Za organizację warsztatów odpowiadają lokalni aktywiści FSSM, najczęściej ze Stowarzyszenia Emerytów i Rencistów Policyjnych. 
W związku z powyższym Prezydium Zarządu Głównego prosi Kolegów Prezesów o nawiązanie kontaktów z nimi oraz rozpowszechnienie  informacji o warsztatach wśród członków Związku, a także zachęcenie ich do udziału w warsztatach.
Według rozeznania Prezydium wiedza o projekcie ustawy (druk Sejmowy 1105) oraz jej zakresie i skutkach jest wśród członków Związku jest znikoma. Uprzejmie prosimy o dołożenie wszelkich starań by informacje docierały do jak największej liczby członków Związku. 
Zachęcamy również do korzystania z informacji zamieszczanych na nowe stronie FSSM, kliknij: www.fssm.pl
Z poważaniem 
płk Henryk Budzyński

 



Petycja do władz

Zarząd
Federacji Stowarzyszeń
Służb Mundurowych RP
Nr wych. 75/2017
 
Warszawa 31 marca 2017 r.
 
 
 
MARSZAŁEK SEJMU – Pan Marek Kuchciński
MARSZAŁEK SENATU – Pan Stanisław Karczewski
PREMIERZ RZĄDU RP – Pani Beata Szydło
 
Zwracamy się do najważniejszych osób w Państwie o niezwłoczne podjęcie działań zmierzających do przygotowania ustawy o uchyleniu ustawy z dnia 16 grudnia 2016 roku o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, uchwalonej przez Sejm na posiedzeniu w Sali Kolumnowej Parlamentu.
Z perspektywy minionych trzech miesięcy od przyjęcia ww. ustawy, po dokonaniu pogłębionej analizy przyjętych w niej rozwiązań, nie można już mieć żadnych wątpliwości, że zostały złamane fundamentalne zasady konstytucyjne, takie jak zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, ochrony praw nabytych, równości wobec prawa oraz gwarancje należytego zabezpieczenia społecznego osób niezdolnych do pracy,  szczególnie potrzebujących. W sposób bezprecedensowy w historii polskiego prawodawstwa naruszono ugruntowaną w polskim systemie prawnym, zasadę nie działania prawa wstecz oraz niestosowania odpowiedzialności zbiorowej. Przepisy ustawy wprowadziły system represji wobec emerytów służb mundurowych oraz ich rodzin, którzy prawa do świadczeń nabyli za służbę dla wolnej i demokratycznej Polski. Uchwalone prawo nie ma nic wspólnego z poczuciem sprawiedliwości społecznej. Nie wiemy z jakich racjonalnych powodów ustawodawca zignorował zasadę ujętą w art. 2a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, który stanowi o obowiązku ,,równego traktowania wszystkich ubezpieczonych bez względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, stan cywilny oraz stan rodzinny", Powyższe stanowisko podziela nie tylko Federacja Stowarzyszeń Służb Mundurowych RP, Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Policjantów, ale także Sąd Najwyższy, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz wiele uznanych autorytetów prawniczych, w tym organizacje pozarządowe, z Helsińską Fundacją Praw Człowieka włącznie. Krytyczne uwagi do projektu tej ustawy zgłosiły także niektóre resorty rządowe, w między innymi, Minister Spraw Zagranicznych oraz Minister Skarbu Państwa.
Bardzo poważne zastrzeżenia wobec ww. ustawy odnoszą się do etapu prac legislacyjnych, w szczególności zaś do sposobu konsultacji publicznych oraz do późniejszego procesu uchwalenia ustawy. Mamy prawo twierdzić, ze zostaliście Państwo wprowadzeni w błąd co do motywów i rzetelności tworzenia tego aktu prawnego, jego zgodności z orzecznictwem Sądu Najwyższego oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka orzekającego na podstawie EKPC i protokołów dodatkowych. Dowody tego są następujące:
1.       Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, jako autor projektu ustawy, mimo wprowadzenia w jego treści fundamentalnych zmian, nie przedłożył go zainteresowanym podmiotom w celu powtórnego przedstawienia uwag, czym nie dopełnił obowiązku prawnego określonego w § 48 ust. 2 Regulaminu pracy Rady Ministrów. Tym samym zignorowano zasadę przyzwoitości legislacji wynikającej z art. .2 Konstytucji.
2.       Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie przedstawiając projektu ustawy do powtórnego zaopiniowania uprawnionym pod miotom, odstąpił jednocześnie od sporządzenia protokołu rozbieżności czym nie dopełnił obowiązku prawnego wynikającego z § 50 ust. 1-3 Regulaminu pracy RM.
3.       Prezes Rządowego Centrum Legislacji odstąpił od skierowania projektu ustawy do rozpatrzenia przez komisję prawniczą , czym nie dopełnił obowiązku prawnego wynikającego z § 72 ust, 1 i nast. Regulaminu pracy RM.
4.       Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, jako organ wnioskujący, nie uzyskał opinii Rady Legislacyjnej o ww. projekcie ustawy, powodującej szczególnie istotne skutki prawne, społeczne i ekonomiczne, czym nie dopełnił obowiązku prawnego wynikającego z § 60 ust. 3 pkt 4 Regulaminu pracy RM. W przypadku tak głębokiej kontrowersyjności ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r, o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji.,,, opinia Rady Legislacyjnej powinna być istotnym elementem w procesie stanowienia prawa,
5.    Istnieją poważne zastrzeżenia co do prawomocności procedowania i głosowania nad ustawą w dniu 16 grudnia 2016 r, w Sali Kolumnowej Parlamentu. Są one powszechnie znane i dotyczą, między innymi, jawności i procedury głosowania, w tym dostępu mediów, możliwości zgłaszania przez posłów wniosków formalnych oraz wątpliwości w zakresie wymaganego kworum.
Niezależnie od ww. bezspornych zarzutów wobec ustawy z dnia 16 grudnia 2016 o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji …, dotyczących trybu jej przygotowania i uchwalenia, należy wskazać na szereg innych o charakterze konstytucyjnym, które czynią z niej akt prawny niepożądany w przestrzeni prawnej. Przyjęte w ustawie rozwiązania prawne nie są ukierunkowane na rzeczywiste przywrócenie sprawiedliwości społeczne lecz, mają charakter represyjno - odwetowy. Wprowadzają niedopuszczalną w demokratycznym państwie prawa zasadę odpowiedzialności zbiorowej za służbę w okresie PRL sprzed ponad ćwierć wieku. Dotykają głównie funkcjonariuszy pozytywnie zweryfikowanych i po 1990 roku służących wolnej i demokratycznej Polsce. To oni tworzyli podstawy funkcjonowania dzisiejszej, nowoczesnej Policji i innych służb. Dbali o bezpieczeństwo Polaków, od początku transformacji ustrojowej walczyli z najgroźniejszą przestępczością, często z narażeniem życia i zdrowia oraz kosztem dobra własnych rodzin. Tak więc nie jest prawdą, ze ww. ustawą zostali ,,ukarani" mityczni ,,ubecy" i ,,esbecy", Represje objęły emerytów Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Generalnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej oraz ich rodziny.
Ustawa daje pierwszeństwo czysto politycznemu poczuciu tzw. ,,sprawiedliwości społecznej" przed fundamentalnymi w państwie prawa gwarancjami zakazu podwójnego karania, domniemania niewinności oraz zasadą skazywania wyłącznie na mocy prawomocnego wyroku sądowego. Ustawa używa zradykalizowanego języka quasi-prawnego, który nadaje wprowadzonemu pojęciu ,,państwo totalitarne" szczególnego znaczenia, które można byłoby określić jako techniczne, gdyby służyło, czego nie czyni, legislacyjnemu dookreśleniu materii oraz gdyby nie miało oczywistego wydźwięku polityczno-ideologicznego, znajdującego się poza sferą prawną. Ustawodawca nie uwzględnił stanowiska przedstawicieli odpowiednich nauk społecznych, dla których wydarzenia roku 1956 stanowiły istotną cezurę czasową w dziejach ,,Polski Ludowej", oddzielając okres państwa totalitarnego i okres państwa nie w pełni demokratycznego, lecz już nie totalitarnego. Poza tym w ustawie brak jest definicji legalnej pojęcia 'państwo totalitarne", mimo że nakaz zdefiniowania tego określenia, którego znaczenie nie jest powszechnie rozumiane, wynika wprost z § 146 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej".
Przepisy ustawy naruszają zasadę równości wobec prawa. Uznaje się, bez jakiegokolwiek postępowania sprawdzającego, ze wszystkie osoby pełniące szeroko rozumianą służbę przed 1990 rokiem na rzecz tzw., ,,państwa totalitarnego", w tym osoby pozytywnie zweryfikowane i przez wiele kolejnych lat, po 1990 roku, służące wolnej Polsce, a także ich bliscy, nie zasługują na równe traktowanie w stosunku do funkcjonariuszy rozpoczynających służbę po 31 lipca 1990 roku, Stało się tak mimo wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2010 r. (sygn. akt K 6/09). W uzasadnieniu którego TK stwierdził: ,,Służba w organach suwerennej Polski po roku 1990 traktowana jest jednakowo, bez względu na to, czy dany funkcjonariusz uprzednio pełnił służbę w organach bezpieczeństwa Polski Ludowej, czy też nie". (,..| ,,Każdy funkcjonariusz organów bezpieczeństwa Polski Ludowej, który został zatrudniony w nowo tworzonych służbach policji bezpieczeństwa, ma w pełni gwarantowane, równe prawa z powołanymi do tych służb po raz pierwszy od połowy 1990 r., w tym równe prawa do korzystania z uprzywilejowanych zasad zaopatrzenia emerytalnego" .
Przypomnijmy, po 1990 r. policjanci i inni funkcjonariusze służb mundurowych nabywali uprawnienia i odchodzili na zaopatrzenie emerytalne na podstawie ustaw uchwalonych przez kolejne władze ustawodawcze demokratycznej i suwerennej Polski. na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, a nie na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy MO.
Ustawa zawiera nieprawdziwe założenie jakoby osoby nią objęte otrzymały świadczenia będące bezprawnym przywilejem przyznanym im przez władze PRL. Twierdzenia te są niezgodne z prawdą i sprzeczne z zasadą ochrony praw nabytych, albowiem bez żadnego uzasadnienia pozbawiają świadczeń osoby, które uzyskały je słusznie po 1990 roku, w niepodległej i demokratycznej Polsce, w sposób przewidziany przepisami prawa.
Przepisy ustawy naruszają prawo do zabezpieczenia społecznego po osiągnięciu wieku emerytalnego, czyli łamią podstawowe prawo człowieka, w tym prawo do zachowania realnej wartości przyznanych świadczeń, Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego pozbawienie uprawnionych praw nabytych do świadczeń emerytalno-rentowych narusza gwarancje konstytucyjne, nawet wówczas, gdy nie powodują obniżenia tych świadczeń poniżej minimum egzystencji.
W ustawie przyjęto wskaźnik 0% podstawy wymiaru emerytury za każdy rok służby do 1990 roku. Rozwiązanie to nie znajduje żadnego uzasadnienia, szczególnie jako element systemu ubezpieczeń społecznych. Ustawodawca nie zaprzeczył, że osoby objęte tym rozwiązaniem świadczyły pracę, ale jednocześnie uznał, iż nie przysługuje im za to jakiekolwiek świadczenie emerytalne. Jest to szczególnie niezrozumiałe w kontekście wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (w sprawie Cichopek i inni v. Polska; skarga 15189110), albowiem ewidentnie narusza prawo do poszanowania własności. ETPC co prawda uznał wówczas, ze redukcja uposażenia emerytalnego byłych funkcjonariuszy nie nałożyła na tę grupę emerytów nadmiernego obciążenia, jednak odniósł to do ograniczenia współczynnika do poziomu 0.7% podstawy wymiaru emerytury, nie zaś do poziomu 0%, Przyznanie współczynnika 0% dla wielu oznacza całkowite pozbawienie świadczenia i nie może być inaczej traktowane jak nałożenie nadmiernego obciążenia, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jako autor projektu najwyraźniej zataił ten fakt.
Ustawodawca, w dyspozycji przepisu art., 8a, używa świadomie wyrażeń niedookreślonych, takich jak: krótkotrwała służba", ,,rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków" oraz „szczególnie uzasadniony przypadek", mających charakter tzw. klauzul generalnych. Zapomniano jednak, że w prawie ubezpieczeń społecznych nie stosuje się klauzul generalnych o czym wielokrotnie wypowiedział się Sąd Najwyższy stwierdzając, że przepisy ubezpieczeniowe tworzą odrębną dziedzinę prawa i mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Powinny być przestrzegane w jednakowy sposób w stosunku do wszystkich podmiotów. Treść ww. art. 8a pozostaje więc w sprzeczności z orzecznictwem Sąd u Najwyższego.
Ustawa zakłada, że po latach wypłacania świadczeń emerytalno-rentowych oraz rent rodzinnych, mimo że nie wydarzyło się nic wyjątkowego, co uzasadniałoby wprowadzenie tak drakońskich i niesprawiedliwych regulacji, można je przyjąć. Oznacza to, że większość sejmowa została wprowadzona w błąd lub, co gorsza, powodowana była motywami politycznymi i chęcią odwetu, które nigdy nie powinny kierować działaniami prowadzącymi do ograniczenia lub pozbawiania jednostki jej konstytucyjnych praw. Taka precedensowa praktyka może w przyszłości doprowadzić do sytuacji, kiedy kolejna większość sejmowa uchwali prawo odbierające słusznie nabyte świadczenia emerytalne innej grupie zawodowej, również z powodu swoiście pojmowanej  „sprawiedliwości społecznej".
Poczucie bezmiaru krzywdy, poniżenia i nonsensu towarzyszące procesowi przygotowania i uchwalenia tej niegodziwej ustawy wywołało, determinację tysięcy emerytów i rencistów służb mundurowych oraz ich bliskich. Nigdy nie zaakceptujemy takiego potraktowania byłych policjantów oraz funkcjonariuszy innych służb, którzy najlepsze lata swojego życia poświęcili służbie wolnej i demokratycznej Polsce.
W związku z powyższym apelujemy o pilne podjęcie działań zmierzających do derogowania ww. ustawy z porządku prawnego Rzeczpospolitej Polskiej.
 
                        Prezydent
                              (-)
Federacji Stowarzyszeń Służb Mundurowych RP

Pismo z Zarządu Głównego

Biuro Zarządu Głównego ZŻWP
ul. Marszałkowska 115 pok. 349
00-102 Warszawa
 
Szanowni Koledzy
 
Uprzejmie informuję, że na stronie internetowej Sejmu http://sejm.gov.pl/Sejm8.nsf/agent.xsp?symbol=PETYCJA&NrPetycji=BKSP-145-194/17 opublikowana została informacja, że petycja wniesiona przez Związek Żołnierzy Wojska Polskiego sprawie zaniechania prac nad rządowym projektem ustawy o zmianie ustawy o zabezpieczeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (druk nr 1105) została skierowana do Komisji ds. Petycji.
Pozdrawiam
 
płk Henryk Budzyński

WIELKA LUSTRACJA

 


Tytuł poniższego artykułu nie wziął się z powietrza. Do jego napisania przyczyniło się szereg czynników. Pierwszym były krążące informacje i opinie, że Instytut Pamięci Narodowej dąży do objęcia zakresem swego działania (czytaj lustrowania) kolejne grupy społeczeństwa, nie wymienione w ustawie z dnia 18 października 2016 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa. Organy te wymienione są w art. 2 ust. 1 ustawy. Z kolei w art. 4 wymienione są osoby pełniące funkcje publiczne zobowiązane do złożenia oświadczenia lustracyjnego w chwili wyrażenia zgody na kandydowanie, objęcie lub wykonywanie funkcji, a w przypadku żołnierza zawodowego przed doręczeniem mu decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe.

Jednak dla IPN to za mało. Okazja nadarzyła się po skierowaniu do konsultacji projektu ustawy o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego,Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (zwanej dalej ustawą policyjną). W ramach opiniowania tego projektu w IPN opracowano katalog instytucji cywilnych i wojskowych, których funkcjonariusze pełnili „służbę na rzecz totalitarnego państwa”. Potrzebą zdefiniowania określenia „służba na rzecz totalitarnego państwa” nikt się nie przejmował i nie przejmuje. Katalog opracował dr Adrian Jusupović, a konsultantami byli: dr Wojciech Frazik, dr hab. Wojciech Musiał oraz dr Paweł Skubisz.

Nie będę w tym miejscu opisywał ustaleń między IPN oraz Zakładem Emerytalno-Rentowym MSWiA na ten temat. Jestem w posiadaniu obszernej opinii IPN z dnia 19 sierpnia 2016 r. i mogę ją przesłać zainteresowanym. Ważne jest, że zdecydowano, iż należy zrezygnować z odwołań do art. 2 ustawy lustracyjnej i stworzyć odrębny katalog instytucji, których funkcjonariusze pełnili służbę na rzecz "totalitarnego państwa". Katalog ten wymienia również przypadki, które należy zrównać ze służbą na rzecz "totalitarnego państwa". Rozwiązanie to znalazło się w ustawie policyjnej, a jak się okazało później również w projekcie ustawy o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (zwanej dalej ustawą wojskową). Projekt ten trafił do Sejmu w dniu 2 grudnia 2016 r. i został zewidencjonowany, jako druk sejmowy 1105. W projekcie tym, znalazły się postanowienia przekopiowane z ustawy policyjnej. Bez wdawania się w szczegóły projekt ustawy przewiduje drastyczne obniżenie emerytur i rent wojskowych oraz rent rodzinnych po żołnierzach.

Kogo zatem mogą objąć postanowienia ustawy wojskowej. Według mojej, absolutnie subiektywnej oceny, jej postanowienia mogą objąć:
1)       żołnierzy zawodowych służących w jednostkach KBW,
2)       żołnierzy Informacji Wojskowej i jednostek podległych,
3)       żołnierzy Wojskowej Służby Wewnętrznej i podległych jednostek wojskowych,
4)       żołnierzy Zarządu II SG WP i podległych jednostek, wojskowych,
5)       żołnierzy Zwiadu WOP, w tym żołnierzy zawodowych pełniących służbę w strażnicach kadrowych,
6)       żołnierzy WOP pełniących służbę na Granicznych Punktach Kontroli,
7)       żołnierzy WSW w jednostkach Wojskowych MSW,
8)       żołnierzy – słuchaczy uczelni podległych MSW np. Akademii Spraw Wewnętrznych,
9)       żołnierzy innych służb Sił Zbrojnych RP prowadzących działania operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze, w tym w rodzajach broni oraz w okręgach wojskowych.
10)    członków rodzin pobierających renty rodzinne po ww. żołnierzach.
W celu ustalenia wysokości emerytury wojskowy organ emerytalny (WBE) wystąpi do IPN z wnioskiem o sporządzenie informacji o przebiegu służby wskazanych żołnierzy na rzecz "totalitarnego państwa".

 Na wniosek WBE, w terminie 6 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, IPN sporządza na podstawie posiadanych akt osobowych i przekazuje wojskowemu organowi emerytalnemu informację o przebiegu służby wskazanych żołnierzy na rzecz "totalitarnego państwa".
Na podstawie tej informacji dyrektor WBE prześle emerytowi (renciście) wojskowemu decyzję o nowej wysokości emerytury.
Wydawać by się mogło, że wszystko jest jasne i proste. Skąd zatem wielka lustracja, o której mowa w tytule. Należy zdać sobie sprawę z tego, że w WBE nie pracują osoby posiadające rozeznania w zawiłościach zawodowej służby wojskowej. Żadna z nich nie będzie dociekać jakie działania prowadziła dana jednostka rozpoznawcza, a także czy przysłowiowy magazynier uzbrojenia, szef kompanii lub kierownik kancelarii wykonywał zadania operacyjno-rozpoznawcze, czy też nie. Wystarczy sam fakt pełnienia służby w takiej jednostce by stać się ofiarą ustawy.

Podobnie ma się rzecz z pracownikami IPN. Wystarczy, że pracownik IPN na podstawie akt osobowych stwierdzi, iż przysłowiowy Jan Kowalski pełnił służbę np. w 2. Pułku Radioelektronicznym, który podlegał pod Zarząd II SG WP, by uznać, że kwalifikuje się obniżenia mu emerytury. Potwierdza to dotychczasowa praktyka i wyroki sądowe. Na stronie internetowej Sądu Najwyższego znajduje się postanowienie z dnia 5 maja 2016 r., sygn. II KK 4/16, w którym SN oddala kasację wniesioną przez prokuratora generalnego w sprawie jednego z żołnierzy z jednostki rozpoznania radioelektronicznego oskarżonego o kłamstwo lustracyjne. Pomimo korzystnych dla żołnierza dwu wyroków sądów I i II instancji, Sąd Najwyższy musiał wyjaśnić prokuratorowi generalnemu czym różniła się praca operacyjno-rozpoznawcza od pracy operacyjno-bojowej. Ile takich przypadków będzie w przyszłości?

Jeszcze do niedawna wielu emerytów wojskowych trwało w błogiej nieświadomości, że postanowienia ustawy ich nie dotyczą, że nie ma się czym przejmować. Ich spokój chyba zburzyła, albo powinna zburzyć informacja Gazety Prawnej z dnia 20 lutego br. Okazało się, że ZER MSWiA uznał, że nie jest uprawniony do weryfikowania okresów służby na rzecz totalitarnego państwa. W związku z tym przesłał do IPN wnioski o informację o przebiegu służby ponad 191 tys. rencistów i emerytów – czyli wszystkich, którym wypłaca świadczenia, nie tylko żyjących, lecz także zmarłych. To blisko sześć razy więcej, niż wynikało z wcześniejszych zapowiedzi resortu spraw wewnętrznych. Ustawa "dezubekizacyjna" miała bowiem dotyczyć 32,1 tys. byłych funkcjonariuszy SB.

Z pewnością WBE postąpią tak samo. Nikt nie będzie bawił się w szczegóły. Do IPN trafią wnioski dotyczące wszystkich emerytów i rencistów wojskowych oraz osób pobierających renty rodzinne. Każdy zostanie dokładnie zlustrowany. Według niepotwierdzonych informacji, w archiwach wojskowych przeprowadzona została kwerenda akt personalnych wszystkich byłych żołnierzy. Jak twierdzą złośliwcy, każda teczka została przejrzana, opatrzona pieczęcią "swój" lub "obcy" i odłożona na odpowiednią półkę. Później, w razie potrzeby, wystarczy tylko sięgnąć ręką po odpowiednią teczkę, jaka to oszczędność czasu, zwłaszcza, że IPN ma 6 miesięcy na udzielenie informacji o przebiegu służby emeryta wojskowego. Bez współpracy z archiwami wojskowymi nie da się tego zrobić. Część akt z pewnością zostanie przekazana do IPN. Wie o tym doskonale Sławomir Cenckiewicz, dyrektor Wojskowego Biura Historycznego i wiceprzewodniczący Rady IPN, któremu podporządkowane zostały wszystkie archiwa wojskowe.

Ponadto w MON trwają prace nad nowelizacją rozporządzenia MON z 31 października 2014 r w sprawie ewidencji wojskowej. Proponowane zmiany przewidują m. in. zobowiązanie wojskowych komendantów uzupełnień do przekazania w ciągu 3 miesięcy od wejścia w życie nowych przepisów, teczek akt personalnych zwolnionych żołnierzy do właściwych archiwów wojskowych. W WKU ma pozostać jedynie karta ewidencyjna żołnierza. Czy zmiany te mają służyć zracjonalizowaniu obiegu dokumentów? W związku z tym chciałbym postawić zasadnicze pytanie - dlaczego o tym wszystkim dowiaduję się od policjantów? Za wyjątkiem strony na Facebooku mojego macierzystego Koła nr 28 oraz strony internetowej Niezależnego Forum o Wojsku, w dniu pisania niniejszego materiału nie było ma na ten temat ani słowa na żadnej stron związkowych. Poza nielicznymi wyjątkami członkowie Związku śpią snem spokojnym najwyraźniej licząc, że „Warszawka” wszystko za nich załatwi. Na apel o dobrowolne darowizny na pomoc prawną jeden z zarządów rejonowych odpowiedział, że na razie nie widzi takiej potrzeby. Czekajcie Koledzy dalej, jak się potrzeba pojawi okaże się, że przysłowiowy Wasz pociąg już odjechał.

Na tle powyższych rozważań pojawia się pytanie, czy emeryci wojskowi, nie objęci na razie postanowieniami ustawy, mogą spać spokojnie. Odpowiedź na to pytanie nie jest ani prosta, ani łatwa. Należy jednak mieć na uwadze wypowiedzi niektórych polityków domagających się rozszerzenia zakresu ustawy. Wśród zabierających głos na wspomnianym wyżej forum znaleźć można wypowiedzi, pojedynczych co prawda, dyskutantów przedstawiających się jako żołnierze z dumą noszący mundur, popierających ustawę, a nawet proponujących komu zmniejszyć emeryturę w następnej kolejności. Nie zamierzam tu nikogo stresować, ale koledzy emeryci mundurowi - NIE CZAS NA SEN!

Henryk Budzyński.

MAPA DROGOWA
działania po otrzymaniu decyzji o nowym wymiarze emerytury, renty inwalidzkiej oraz renty rodzinnej
(propozycje)
SZANOWNI PAŃSTWO
W ostatnich dniach pocztą elektroniczną rozsyłana jest duża ilość wzorów pism oraz anonimowych opracowań, często bardzo dobrze napisanych lub całkowicie sprzecznych ze sobą, albo wręcz bezsensownych.
Jeżeli włączamy się w ten proces pamiętajmy, aby podpisywać się pod dokumentami. Nie należy rozpowszechniać dokumentów anonimowych, bowiem w ten sposób sami sobie szkodzimy.
Pojawiają się propozycje tworzenia nowych organizacji lub stowarzyszeń podpisanych np. „Grupa Inicjatywna”. Spowoduje to rozdrobnienie sił i środków oraz wzrost kosztów finansowych, a środków finansowych brakuje i będzie brakować.
Już teraz obserwujemy dublowanie się i powielanie niektórych działań, przez stowarzyszenia emerytów służb mundurowych będące, lub nie, członkami Federacji Stowarzyszeń Służb Mundurowych. Są i takie, które
Do niektórych emerytów i żołnierzy jeszcze nie dociera, że nie ma bardziej lub mniej elitarnych jednostek czy służb. Dla władzy wszyscy jesteśmy (lub wkrótce się znajdziemy) w „jednym wagonie” z napisem ,,sługusy państwa totalitarnego”.
 
CO ROBIĆ ?
Do czasu otrzymania z Wojskowego Biura Emerytalnego decyzji o zmniejszeniu emerytury (renty) nie powinno się podejmować działań.
Do tego czasu osoby, które mogą zostać objęte postanowieniami ustawy mogą wystąpić do właściwego Okręgowego Archiwum Instytutu Pamięci Narodowej o wydanie uwierzytelnionej kopii swych dokumentów osobowych. Dane w nich zawarte mogą się przydać przy zaskarżaniu decyzji do sądu. Dotyczy to w szczególności byłych żołnierzy z jednostek podległych Zarządowi II SG WP lub WSW. Jest to indywidualna decyzja emeryta (rencisty). Zaleca się przygotowanie szczegółowych danych przebiegu służby po roku 1990.
 
PO OTRZYMANIU DECYZJI Z WOJSKOWEGO BIURA EMERYTALNEGO NALEŻY:
1. Dokładnie zapoznać się z pouczeniem na odwrotnej stronie decyzji.
2. Zwrócić uwagę na termin wniesienia odwołania od decyzji.
3. Zgodnie z tym pouczeniem, według stanu prawnego na dzień dzisiejszy, wnieść odwołanie od ww. decyzji do Sądu Okręgowego - Wydziału Ubezpieczeń Społecznych,
za pośrednictwem Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego (wniosek składa się w WBE).
-         wniesienie odwołania jest bezpłatne,
-         nie wiadomo jednak jak strukturę organizacyjną sądów powszechnych ukształtuje, w niedalekiej przyszłości, zapowiadana przez ministra sprawiedliwości reforma sądownictwa.
4. Jeśli odwołanie wysyłamy pocztą, koniecznie zróbmy to listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru.
5. Jeśli odwołanie składamy osobiście w Wojskowym Biurze Emerytalnym, powinniśmy mieć drugą kopię odwołania, na której przyjmujący pracownik pieczęcią i podpisem potwierdza nam jego złożenie.
 
PO WYROKU SĄDU I. INSTANCJI
Wyrok Sądu I instancji może być dwojaki:
-         sąd może uznać że zmniejszenie emerytury/renty było bezprawne. W takiej sytuacji Wojskowe Biuro Emerytalne może wnieść apelację do Sądu II. instancji i zapewne to zrobi,
-         sąd może uznać, że zmniejszenie emerytury/renty było zgodne z prawem. W tej sytuacji emeryt/rencista może wnieść apelację do Sądu II instancji. Wniesienie apelacji jest bez-płatne
Ważne!
Aby wnieść skutecznie apelację, należy uzyskać odpis wyroku wraz z uzasadnieniem z Sądu Okręgowego (I. instancji). Wniosek o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem wnosimy w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku. Wniosek nie wymaga żadnego uzasadnienia, ani nie podlega opłacie. Jeżeli nie dotrzymamy terminu wtedy sąd odrzuci nasze żądanie i wyroku nie uzasadni.
Uzasadnienie wyroku jest o tyle istotne, że w większości spraw jest niezbędne dla sporządzenia apelacji. Trzeba w niej bowiem wskazać zarzuty, jakie strona podnosi w stosunku do wy-roku sądu I instancji, a często bez uzasadnienia poprawne sformułowanie zarzutu nie jest możliwe.
Po wyroku Sądu II instancji
Wyrok Sądu II instancji może być, podobnie jak I instancji, dwojaki:
-         Sąd może uznać, że emerytura/renta była obniżona bezprawnie i należy ją przywrócić do poprzedniej wysokości. Wyrok sądu II instancji jest prawomocny co oznacza, że nie można go zaskarżyć. W tej sytuacji należy się zwrócić do Wojskowego Biura Emerytalnego o wypłatę zaległych świadczeń wraz z odsetkami.
-         Sąd może uznać, że emerytura/renta była obniżona zgodnie z prawem. Wyrok taki staje się natychmiast prawomocny i nie podlega już zaskarżeniu.
Wniosek o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem wnosimy do Sądu II instancji w ciągu 7 dni od dnia jego ogłoszenia (art. 328 kodeksu postępowania cywilnego).
Ważne!
Od wyroku Sądu II instancji przysługuje jeszcze środek nadzwyczajny w postaci skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego.
Skargę kasacyjną można wnieść w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania wyroku wraz uzasadnieniem.
Skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Nie wstrzymuje ona jednak wykonania wyroku Sądu II instancji.
Koszt wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 750 zł, gdy sądem I. instancji jest Sąd Okręgowy. Jeżeli danej osoby nie stać na uiszczenie tej opłaty może wystąpić do sądu z wnioskiem o zwolnienie jej od wnoszenia tej opłaty.
Koszt sporządzenia skargi kasacyjnej ustalany jest indywidualnie w drodze uzgodnień między zainteresowanym a adwokatem (radcą prawnym).
INDYWIDUALNA SKARGA DO EUROPEJSKIEGO TRYBUNAŁU PRAW CZŁOWIEKA
Skargę wnosi się indywidualnie w języku polskim. Wniesienie skargi jest bezpłatne. Koszty sporządzenia skargi przez adwokata pokrywa osoba wnosząca. Przed wniesieniem skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu konieczne jest skorzystanie ze wszystkich dostępnych krajowych środków odwoławczych, które mogą doprowadzić do zadośćuczynienia skutkom naruszenia praw lub bezpośrednio do usunięcia tych skutków.
Termin na wniesienie skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu wynosi 6 miesięcy i liczony jest od dnia wydania ostatecznej decyzji w skarżonej sprawie.
Warunkiem rozpoznania skargi przez Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu, jest podanie pełnych danych personalnych, w tym imienia, nazwiska, daty i miejsca urodzenia, obywatelstwa oraz danych adresowych skarżącego, a także własnoręczne podpisanie skargi. Skargi wniesione jako anonimowe nie są rozpoznawane.
Korespondencja kierowana do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu po-winna być wysyłana międzynarodowym listem poleconym, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Warto także rozważyć opłacenie przesyłki priorytetowej, co jednak nie jest konieczne.
Jeśli w czasie wydania orzeczenia przez Sąd II instancji, w Trybunale Konstytucyjnym będzie rozpatrywana skarga dotycząca ustawy o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, co do zasady skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu będzie można wnieść w terminie 6 miesięcy od dnia wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny.
WNIESIENIE SKARGI ZBIOROWEJ
W KRAJU
Opinie prawników są różne:
Zarząd Federacji Stowarzyszeń Służb Mundurowych skierował w tej kwestii zapytanie do 4 kancelarii prawnych. Udzieliły one następującej odpowiedzi: - jedna kancelaria - możliwość wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego za pośrednictwem organizacji, (stowarzyszenia, federacji)
-         dwie kancelarie - brak możliwości,
-         jedna kancelaria - odpowiedź będzie możliwa po sporządzeniu opinii prawnej.
DO EUROPEJSKIEGO TRYBUNAŁU PRAW CZŁOWIEKA
-         jedna kancelaria - już teraz, jak najszybciej, czas 6 miesięcy od wejścia w życie ustawy,
-         dwie kancelarie - odpowiedź po analizie prawnej,
-         jedna kancelaria - nie jest to dobry i adekwatny środek.
NA CO NALEŻY ZWRÓCIĆ UWAGĘ!
1.        Należy dotrzeć do wszystkich kolegów (stworzyć system informowania), zwłaszcza w te-renie i poinformować ich o sytuacji oraz podejmowanych działaniach.
2.        Ostrzec ich przed podejmowaniem pochopnych i gorączkowych działań, zwłaszcza przed angażowaniem się do wnoszenia skargi konstytucyjnej do Trybunału Konstytucyjnego. TK może zrobić nam na złość i szybko wydać wyrok niekorzystny dla nas. W takim przypadku wszystkie sprawy sądowe będą przegrane. Być może wniesienie skargi do TK będzie niecelowe.
3.        Przekazać im mapę drogową oraz wzory dokumentów, które będą opracowane przez kancelarie prawne zaangażowane przez Federację Stowarzyszeń Służb Mundurowych.
4.        W wystąpieniach nie stosować zwrotu „ustawa dezubekizacyjna” lecz pełną nazwę ustawy alb o np. ustawa o odpowiedzialności zbiorowej.
5.        Składanie skarg do ETPCz musi być skoordynowane. Wniesienie pierwszych skarg po-winno być koordynowane, wręcz sterowane, przez Zarząd Federacji Stowarzyszeń Służb Mundurowych lub Zarząd Główny ZŻWP (wynika to ze złych doświadczeń po chaotycznie wniesionych skargach po wejściu w życie ustawy z 2009 r.).
 
PAMIĘTAJMY!
-         o osobach samotnych.
-         o osobach w podeszłym wielu
-         wdowach po żołnierzach
-         o osobach zniedołężniałych przebywających w domach opieki,
których mogą dotknąć postanowienia ustawy.
TRZEBA IM POMÓC

 
  Dzisiaj stronę odwiedziło już 233 odwiedzający (338 wejścia) tutaj!  
 
=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=